Web

Met excuses aan degenen die er van griezelen...,

wat ik zelf alleen doe als ik er voluit inloop, 's avonds in het donker..., ik móest er even een foto van maken, dinsdagmiddag. Want 't was zo'n mooi web!

 

Een web dat je trouwens alleen zag als je er een beetje van opzij naar keek. Want als ik er recht voor ging staan was het weg... Heel listig! Want een argeloze vlieg of vlinder vliegt er zo in... En 'k dacht: hoe kunstig en hoe mooi ook gemaakt, 't is en blijft een moordwapen..., waarin de spin geduldig wacht op een nieuwe prooi..., maar wel naar z'n aard, zoals hij geschapen is...  

Maar 't herinnerde me ook aan de frivolité kleedjes die m'n oma vroeger haakte... Dus ging ik daar even naar op zoek, om vervolgens te ontdekken dat ik zelfs nog 12 van die kleedjes heb, die ik al jaren niet meer gebruik! Deels door oma gemaakt met de frivolité-techniek, eentje door tantezegster Rianne, nadat Annelies er eentje (per ongeluk) in de fik stak, en de rest, denk ik, gehaakt door m'n moeder... Ooit 'driftig' door mij overal neergelegd, waar ik nu niet meer aan zou moeten denken! 't Idee alleen al, ze weer te moeten wassen, stijven, en vervolgens spannen en strijken... :-( Maar desondanks mooi, al was 't aleen maar omdat m'n oma ze maakte. Heel lang geleden. Want ze overleed in 1965, toen ze bijna 85 was, en al jaren bijna blind, door de staar... Terwijl ik dinsdag van de oogarts te horen kreeg dat m'n zicht weer 90% is, dankzij de nieuwe lens!

Het spoeltje en 't garen nam Annelies mee, om het zichzelf te leren... Maar 't doosje van Japans lakwerk, waar de kluwen in zat, heb ik nog... En als ik 'm zie staan zie ik m'n oma, voel ik haar, en zie ik hoe ik naast haar stond en keek naar handen die het razend snel konden, en hoe er dan uit die handen zo'n web kwam... En ooit er was een tijd dat ik het zelf ook kon. Maar da's al héél lang geleden.En terwijl ik het doosje tevoorschijn haalde, om er een foto van te maken, vond ik er, tot m'n grote verrassing vier 'lapjes' in, die ik nog nooit eerder had gezien, omdat ik waarschijnlijk nooit eerder er echt in keek..., en stond dus opeens met 'een stukje oma' in m'n handen, wat ze nooit af heeft kunnen maken... En dat emotioneerde me.

 

 

En dat allemaal dankzij een spinnenweb! Een spinnenweb waar je, zomaar argeloos in kunt lopen, een spinnenweb waar je gedachten en het leven soms op lijken... Want uit dat ene web ontstonden er de voorbije dagen allerlei gedachtendraadjes en hersenspinsels. Gedachten over m'n oma, over haar bijna blind zijn, over mijn weer goed kunnen zien.

Maar ook over hoe het leven soms lijkt op zo'n web... Hoe rouwen soms lijkt op een spinnenweb. En hoe je in dat proces soms bent als een spin. Soms 'geduldig' wachtend, op voedsel om verder te kunnen, en dan weer vluchtend naar de rand, omdat het daar in 't midden niet veilig is. Soms zichtbaar rouwend, en dan weer alleen zichtbaar voor degenen die op een speciale manier kijken... Die het willen zien. Die mij willen zien, inclusief... Zoals die vrienden die er vorige week waren en me telkens weer verrasten door zo open te staan voor alle verdriet en pijn en niets wegpraten of wegwimpelden.

En 'k dacht: misschien zijn sommige mensen gewoon wel bang voor dat rouwweb, en vinden het eng, bang om er in te vliegen, zoals anderen bang zijn voor spinnen en een spinnenweb. 

Ergens lees ik:

Vol bewondering
kan je staren
naar dit kunstwerk dat er hangt
maar een vliegje
of een mugje
hebben er nooit naar verlangd.

En 'k denk: Ja, dat bedoel ik. Bang, er niet naar verlangend om erin te vliegen. Bang om verslonden te worden door het verdriet van de ander. Zoals ik bang was om verslonden te worden door verdriet na Arnold's dood. Maar ik ben niet verslonden, en als het web breekt spin ik weer nieuwe of andere draadjes... Omdat het leven doorgaat. Omdat ik wel moet. Of ik wil of niet.

Trudy schreef op 06 September '14 - 02:36 ;

wat prachtig handwerk, jammer eigenlijk dat het nu in doosjes bewaard wordt, doet me denken aan mijn zuster Cor, die dit ook deed, maar al voor zoveel jaren geleden ook gestorven is….

Trudy (email)  · reageer op Trudy


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.