Het begin

En nu is alles weer gewoon...

In 't voorbije weekend de kerstspullen opgeruimd. Wachten tot na Drie Koningen leek me niet verstandig, mezelf kennende. Want juist omdat het mét de Kerstboom warmer en gezelliger was in huis, heb ik dan de neiging om het uit te stellen en te blijven uitstellen..., met de kans dat de boom dan tot St. Juttemis zou blijven staan. Dus mezelf even toegesproken en van de gelegenheid gebruik gemaakt dat Gert Jan en Rineke er zaterdag waren en hen gevraagd me even te helpen, wat het afbreken gemakkelijker maakte. En zo verdwenen de ballen en de boom in de daarvoor bestemde dozen... Dat was de eerste stap!

Vervolgens mezelf zondag vrijaf gegeven van de kerk, omdat ik het, opeens, even niet aankon om al die goede wensen in ontvangst te nemen... En verdeeld over de dag, de rest opgeruimd en alles ook meteen maar opgeborgen zodat het maar klaar was. Behalve de buitenlantaarns. Die hangen er nog en daar geniet ik nog maar even van...

 

Maar binnen is alles weer ruim en zoals 't hoort, en met verbazing, zoals altijd, ontdekt hoeveel ruimer alles dan lijkt...

 

En van de weeromstuit maandag de hele benedenverdieping gestoft, gepoetst en gezogen, waar in de voorbije weken niet veel van gekomen was. En nu is 't allemaal weer Spic en Span en gewoon! 

Mooi op tijd, want vandaag begon ook het gewone leven weer. Vanmorgen eerst naar de pedicure en meteen daarna de eerste vergadering. Dat was even wennen en even slikken toen de wekker ging.

Helemaal doordat ik wakker werd uit een droom, waar ik me trouwens niets meer van herinner, met in m'n hoofd de woorden van een psalm: ... mijn ziel vol angst en zorgen, wacht sterker op de Heer, dan wachters op de morgens. De morgen, ach wanneer? Woorden die dan de rest van de dag met je mee blijven gaan...

Ergens moeten ze vandaan gekomen zijn in die droom. En ook nog in de oude psalmberijming, zoals ik het vroeger op school leerde... 

Me vandaag, tussen de bedrijven door, meerdere keren afgevraagd of m'n ziel vol angst en zorgen is. Maar niet verder gekomen dan: niet bewust, al ben ik me er wel, heel intens, van bewust dat ik nu, meer dan vorig jaar, opzie tegen een heel nieuw jaar zonder Arnold. Toen was het allemaal nog te hectisch en te vers, denk ik, om me daar toen echt bewust van te zijn. Er moest nog zoveel gedaan en geregeld worden, en er moest zoveel ontdekt worden, elke dag weer... En dat is nu toch anders. Waardoor het nu meer een berg is geworden waar ik tegenop zie...  Een gevoel dat me, achteraf, al een paar dagen bezighoudt. Ook al zeg ik tegen mezelf: het komt wel goed..., en hou ik mezelf de woorden voor uit het gedichtje van Toon Tellegen:

Diep in mijn gedachten is een stem
die telkens weer dapper zegt
in een alleen voor mij bestemde taal:
'Komt tijd, komt raad.' 

Om er niet in om te komen, en om m'n gedachten even te verzetten, haal ik nog even de foto's van de camera, die ik tijdens de jaarwisseling maakte, en ontdek een paar heel erg mislukte, die me, desondanks, verrassen en ontroeren...,

 

en die me weer doen glimlachen, om het toch wel heel bijzondere effect, en die me tegelijkertijd, geen idee waarom, terugbrengen naar een schilderij dat ik ooit maakte. Een schilderij dat toen, voor mij, eenzaamheid uitbeeldde terwijl vriend Olov 'm juist mooi vindt om de rust die er van uitgaat.

En dan is dat gevoel er weer: ook dit kan ik niet even met Arnold delen. Zoals ik nooit meer iets met hem kan delen. En 'k besef opeens dat, als mensen zeggen: zeg nooit nooit, want je weet maar nooit, dat maar een halve waarheid is. Want er zijn dingen die nooit meer kunnen! Die nooit meer veranderen.

Want dit, een beeldje dat ik voor hem maakte ter ere van ons 40 jarig huwelijksfeest, komt nooit meer terug. 

Daaraan denkend, aan 't begin van dit nieuwe jaar blijft me dan nog maar één ding over. Het gedicht van Jan Hanlo lezen en weer lezen... 

Bidden om toekomst

Er is voor wie het weten wil
een weg naar toekomst uitgezet
langs palen onder 't maaiveld van het leven.
Het pad naar morgen maakt me stil,
maar diep in het leven ingebed
worden hoop en richting ons gegeven.

Rond middernacht als alles donker is
daal ik de trappen af naar ons verleden.
De diepe kerkers zijn nog zonder licht
Ik schuil een wijle; in een vensternis
heb ik gehoopt, heb ik gebeden?
 
De poort naar morgen voelt niet langer dicht.

In stil gebed is er die Ander.
Juist dan ervaar ik diep verbond;
op tonen van de leegte valt de stilte in.
God en mens gaan met elkander;
waar ik mijn diepste wortels vond
ligt gisteren naast nieuw begin.

Ook al neemt het voor nu niet direct dat diepe gevoel van opzien tegen een heel jaar zonder Arnold niet meteen weg. Dat vraagt tijd. Tijd, gebed en... 


Els schreef op 06 Januari '15 - 23:17 ;

Tijd, gebed en … mensen die van je houden, misschien? En dat zijn er een heleboel. {xxxxxx}

Els  · reageer op Els


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.