Alweer een week voorbij

En wat voor week?!

Een week boordevol indrukken en emoties. Indrukken en emoties van allerlei aard. Een wereld waarin de één zweert bij geweld, met een uzi, woorden of een potlood en de ander denkt het geweld te kunnen bezweren door massaal bij elkaar te komen en te schreeuwen: je suis Charlie...

Ook dat zijn van die momenten waarin ik Arnold gruwelijk mis, en 't nieuws het liefst aan me voorbij zou laten gaan. Maar ja, zo werkt dat niet, want ook al laat je de tv uit, het komt via de andere media bij bakken je kamer binnen, of je dat wilt of niet. En dus zit je er alleen mee, zonder die ander, met wie je dat kon delen en waarin je voor elkaar een steun was en filter. En waarbij je elkaar in evenwicht hield, door er samen over te praten. Nu moet ik het in m'n eentje op een rijtje zien te krijgen.

Maar vooral een week waarin de gedachte dat er 'een heel jaar zonder Arnold' voor me ligt steeds heftiger werd. Soms zo heftig dat ik vreesde eronder te bezwijken. Natuurlijk was dat vorig jaar met de jaarwisseling ook zo. Alleen, toen is me dat ontgaan, omdat ik nog te druk was met alles wat nog moest en met wat er achter me lag.

En net toen ik, voor mezelf, had bedacht 'gewoon' de dagen dan maar één voor één te leven werd ik door een deskundige teruggefloten, omdat dat, volgens haar, het nog moeilijker zal maken, en de kans groter dat ik erin vast zal lopen. Dus moet ik het anders gaan aanpakken, maar hoe zijn we nog niet uit. Daar gaan we samen over nadenken. Al zijn we het er al wel over eens dat dit ook een jaar moet worden waarin ik beslissingen ga nemen over: hoe ik verder moet/wil... Den Helder blijft uiteindelijk wel een uithoek.

Maar 't werd ook een week met een nieuw avontuur! Zo reisde ik, vanwege de storm gisteren 'per openbaar vervoer' naar Leeuwarden, om de verjaardag van Joukje te vieren. Een hele onderneming, waarbij ik heen en terug zes uur onderweg was.... En veel tijd kwijt was met wachten... Zo stond ik gistermorgen, om te beginnen, in een tochtig bushokje zonder glas te wachten op de stadsbus... Met dank aan de vandalen die de ramen sloopten!

Vervolgens moest ik een half uur wachten op 't station voor de bus naar Den Oever... En ook daar stormde het, al was het daar iets gemakkelijker om de luwte op te zoeken, maar wel flink op afstand van 't vertrekpunt, waardoor het toch min of meer spannend werd... Achteraf dus toch wel heel dom en eigenwijs dat ik het aanbod van Rien, om me naar 't station te brengen, afsloeg. Maar goed, 'k heb er ook weer door geleerd.

Pluspunt, van die busreis, was dat ik een leuk stukje sightseeing deed, op weg naar 't station en vervolgens naar Den Oever..., waardoor ik onderweg, met m'n telefoon wat foto's kon maken. En voor het eerst, wat ik altijd al eens wilde doen, maakte ik een foto van de lichten van landingsbaan bij 't vliegveld... 

Daarna overstappen in Den Oever op de bus naar Leeuwarden, een fijne en comfortabele bus, in tegenstelling tot de eerste, en onderweg genietend van het uitzicht op 't IJsselmeer...., waar het ook spookte! Zoals ik vroeger ook deed, als Arnold reed.

 

Omdat de bus een ommetje maakte over Bolsward kon ik bij Wommels deze lucht meepikken...

 

En na een gezellige dag bij Pieter Geert en Joukje stond ik twaalf uur later in een, nog steeds stormachtig, donker Den Helder te wachten op de bus die me weer naar huis zou brengen. En nee, dát is niet echt leuk... En al helemaal niet als een wildvreemde man voorstelt om samen een taxi te nemen... Gelukkig droop hij vrij snel af toen ik pertinent bleef weigeren.

En 't werd een week van veel storm en regen. Waarbij vooral de storm flink te keer ging... En omdat er ook even een storm in m'n hoofd tot bedaren moest worden gebracht, na afloop van de kerkdienst regelrecht naar de zee gereden. Want waar zie je die storm mooier dan daar en waar kun je je hoofd beter leeg laten blazen als daar?

Dus, allereerst naar de haven bij Lands End om te kijken of het bruggetje nog boven water stond... Een beetje! Altijd weer een imponerend gezicht...

En vervolgens even naar de strekdam gelopen, hoewel ik bijna uit m'n schoenen geblazen werd..., waarbij ik bofte dat de veerboot er net aankwam. En met bewondering gezien hoe hij, hoewel hij er met een vliegende vaart binnenliep, toch schokvrij kon aanleggen...,

 

 

terwijl ik net daarvoor op dezelfde plaats nog genoot van een prachtige Jakobsladder... Wat me altijd weer ontroert, raakt en troost!

 

 

Vervolgens even boven op de dijk gekeken..., en zoals altijd weer verrast bij het zien van de gigantische golven aan de horizon, die ik, jammer genoeg, met m'n telefoon niet dichterbij kon halen. Dat zul je dus moeten geloven op m'n woord... Want nog een keer gaan, en dan met m'n camera, om ze dichterbij te halen, leek me geen goed idee, gezien het zout op m'n autoruiten en brillenglazen. En 't was er bovendien bitter, bitter koud! Uren later had ik nog koude handen!

 

En toen was het tijd om naar de 'onthoofde' Lange Jaap te gaan kijken... 

]

 

Toch wel een zielig gezicht... En de beelden ervan herinnerden me aan die andere foto's die ik ooit maakte, toen ik opeens twee mannen bezig zag met iets te repareren aan de top... Zo'n mazzelmomentje! Met verbazing hebben we er toen naar staan kijken...

 


 

 

Of de paarden die er vandaag graasden er gisteren ook liepen weet ik niet, maar zo ja, dan hebben ze geluk gehad... En ook al brandt z'n lamp gewoon, net zo geruststellend als altijd, het blijft een 'onthoofde Lange Jaap', want ook in 't donker zag je de radar...

Zo is er alweer een week voorbij en is de nieuwe alweer begonnen... Een week waarin allerlei activiteiten alweer gepland staan. Maar ook een week waarin ik, van tijd tot tijd, tijd wil hebben om na te denken over...

In de fragmenten van mijn leven,
waaruit ik dag na dag besta,
hebt gij een heel verhaal geschreven,
ik leef uw zinnen achterna.

Ik kan mijn regels vaak niet lezen,
mijn spraak draait als geheimtaal vast,
maar in de code van mijn leven
hebt Gij de klinkers aangepast.

Aan de fragmenten van mijn leven,
waarin ik dag na dag besta,
hebt Gij een zinsverband gegeven,
ik leef Uw sprekend voorbeeld na.

Dichter: Onbekend.

Trudy schreef op 13 Januari '15 - 01:17 ;

En het leven rolt door, jammer dat je met de bus helemaal naar Friesland moest, is dat i.v.m. het weer????? Ik moet er niet aan denken als ik mijn auto niet meer zou mogen gebruiken. Maar ja, als je lang genoeg leeft, dan komen dat soort dingen je tegemoet.

Trudy  · reageer op Trudy


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.