Luisteren

 _________________________________________

En toen ging het allemaal even anders dan gepland....,

_________________________________________

en leerde ik weer eens dat ik me wel van alles kan voornemen, maar dat er zomaar iets kan gebeuren waardoor het dan toch allemaal anders loopt. Want ondanks 't feit dat ik gisteravond 'vroeg' (voor mijn doen) naar bed ging, om uitgerust naar de kerk te gaan, en goed sliep wilde ik niet wakker worden toen de wekker ging. Omdat ik in dromenland wilde blijven!

Want in dat dromenland was Arnold, en dus wilde ik daar blijven, ook al was het geen mooie droom... Maar 't feit dat hij er was, was voldoende om er te willen blijven. En dus zette ik in een reflex de wekker af en draaide me weer om in de hoop verder te slapen en bij hem te zijn.

Maar meer dan nog wat dommelen wordt het niet en terug naar de droom lukt ook al niet. Toch bleef ik liggen, om mezelf te beschermen. Omdat ik dit eerst zelf moest verwerken en mezelf wilde beschermen tegen andere stemmen..., stemmen die zeggen: ach, 't was maar een dromen, of dromen zijn bedrog... 

En dus verliep deze zondag totaal anders dan gepland. Via het internet volgde ik de kerkdienst, en wist, terwijl ik luisterde, het is goed zo! Het is goed om nu met mezelf alleen te zijn.

De rest van vandaag alles op m'n dooie akkertje gedaan. Want dat was het bijna letterlijk, het dooie akkertje...

Na de kerkdienst en de koffie op m'n gemak gedoucht en aangekleed en wat foto's opgezocht die ik iemand beloofd had, waarbij ik, hoe kan het anders, langs heel veel foto's vol dierbare herinneringen kwam, en opeens merkte dat dat steeds beter lukt. Dat is winst!

Terwijl ik ondertussen verder vandaag allerlei flutdingetjes deed, om toch bezig te zijn,  en wat liep na te denken over een gedicht, dat een tijdje geleden ter discussie stond op FB, en nu opeens weer naar boven kwam. Sommigen wonden zich daar toen over op, terwijl ik wel begreep wat diegene ermee bedoelde. Omdat ik zelf regelmatig merk dat mensen soms veel te snel spreken. Met de beste bedoelingen, dat wel, maar toch... Dat gedicht ging zo:

Luister
Als ik je vraag naar me te luisteren
en je geeft me goede raad
doe je niet wat ik je vraag.

Als ik je vraag naar me te luisteren
en je zegt dat ik me niet moet voelen zoals ik me voel
neem je mijn gevoelens niet serieus.
Als ik je vraag naar me te luisteren
en je denkt van alles te moeten doen om mijn probleem op te lossen
help je me niet
hoe vreemd dat ook lijkt.

Luister.
Alles wat ik wil is dat je naar me luistert.
Niets zeggen, niets doen, alleen luisteren.
Goede raad is niet duur,
en ik kan zelf handelen.
Ik ben niet zonder bron.

Soms moedeloos en in de war,
maar niet zonder bron.

Als jij iets voor me doet
wat ik zelf zou hebben kunnen of moeten doen,
draag je bij aan mijn angst en mijn zwakte.
Wanneer je accepteert dat ik me voel zoals ik me voel
hoe vreemd die gevoelens ook lijken
kan ik ophouden met mijn pogingen je te overtuigen
en kan ik eindelijk proberen te begrijpen
wat de achtergrond van mijn gevoelens zijn.
En als dat duidelijk is
komen ook de antwoorden,
en heb ik geen raad nodig.
Zelfs vreemde gevoelens hebben zin
als je begrijpt wat erachter zit.

Misschien helpt bidden daarom
omdat God niet praat
geen goede raad geeft
en niet probeert de dingen voor je te regelen.
Hij luistert
en laat je zelf je problemen oplossen.

Daarom vraag ik je:
Luister naar me
en als je wilt praten
wacht dan even op je beurt.
Dan zal ik naar jou luisteren.

Leo Buscaglia
1924-1998

Sommigen vonden dat je gewoon 'het recht hebt' om met adviezen te komen, ook als de ander daar niet om vraagt. Omdat vertellen inhoudt dat de ander reageert. En wil je geen adviezen, zeg dan niks, redeneerden ze. Anderen vonden het heel logisch dat je met adviezen komt, want als je dat niet wilt zou je er niet over beginnen. Weer anderen vonden dat je er om vraagt en dat het juist fijn is als er iemand met je meedenkt... 

Dat, al denkend, over de discussie van toen, herinnerde me aan een ander gedicht, een gedicht van Ida Gerhardt:

Kwade dagen

Ga niet naar anderen als dat leed u slaat
dat een mens kromt, of als een wig u splijt;
ga niet naar anderen: raak uw kracht niet kwijt,
die harde kern, waarmee u het bestaat.
En houd uw huis in stand, gelijk altijd.

Ga niet naar anderen: hun blik verraadt
weigering, te beseffen wat er is.
Straks woedt hún onrust om in uw gemis.
Mijd hun bedisselen, hun ergernis
dat ge u blijkbaar niét gezeggen laat.

Zoek het bij een goede vriend, u toegewijd,
één die u niets verwijt, niets vraagt, niets raadt,
maar u verdraagt met uw beschreid gelaat.
Die, zelf zwijgzaam, u kent voor wie ge zijt
en merkt dat het, nog bevend, berg_op gaat.

Zij zegt, met totaal andere woorden, ongeveer hetzelfde. En geeft daarbij de raad om zorgvuldig uit te kiezen bij wie je je hart uitstort, om te voorkomen dat je nog wanhopiger wordt... En soms ben je dus zelf degene bij wie je je hart moet uitstorten omdat jij de enige bent die het kan begrijpen...

O ja, om misverstanden te voorkomen, soms is dat fijn, als mensen met advies komen, als het gaat om praktische dingen, zoals: een lekkende thermostaatkraan, of een lekkende cv ketel, of een struik die gesnoeid moet worden, of een ander praktisch probleem waar je zelf geen oplossing voor weet. Dan voel je je echt 'een vrouw alleen'... en dan is alle hulp welkom! 

Maar als het gaat over gevoelens, dat ongrijpbare: 'het voelt'..., die heel persoonlijke gevoelens, soms wanhopige, of soms ook heel onrealistische gevoelens, dan moet je dat uiteindelijk zelf doen... Omdat je uiteindelijk jezelf het best kent en weet wat jou kan helpen.... Ook dat heb ik in de voorbije periode geleerd, dat ieder mens op zijn of haar manier rouwt en met verlies omgaat. Natuurlijk zijn er wel raakvlakken en grote gemene delers, maar er zijn ook hele stukken waarin je totaal van de ander verschilt.

Ik ben er trouwens nog lang niet over uitgedacht, over dat gedicht van Leo Buscaglia. 

Waar die droom vandaan kwam? Geen idee. Zomaar uit de lucht komen vallen. Terwijl ik het eigenlijk in de voorbije week zo druk had gehad dat ik min of meer geleefd werd en weinig tijd had om te denken. Al waren er ook wel momenten waarop ik Arnold gruwelijk mistte, vooral toen de ketel bleek te lekken. Dan heb je gewoon een man nodig die handig en technisch is, en die beslissingen neemt. Maar goed, hij was er opeens, die droom, en 't was bovendien voor 't eerst dat ik over Arnold droomde en dat hij zo aanwezig was, terwijl de flarden die ik me er nog van herinner nergens op slaan... 

En 't was goed om voor mezelf te kiezen en thuis te blijven! En ook dat is winst! Want 'eerder' zou ik me verplicht gevoeld hebben om wel te gaan...

En 't was goed om het gezelschap van de zee te zoeken en te ervaren. Die zee, die alleen maar luistert..., en die ik nu ook in de verte hoor en waarover Toon Hermans dichtte:

 

ZEE.
Ik wil alleen zijn met de zee,
ik wil alleen zijn met het strand,
ik wil mijn ziel wat laten varen,
niet mijn lijf en mijn verstand.

Ik wil gewoon een beetje dromen
rond de dingen die ik voel
en de zee, ik weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.

Ik wil alleen zijn met de golven,
'k wil alleen zijn met de lucht,
ik wil luist'ren naar mijn adem,
ik wil luisteren naar mijn zucht.

Ik wil luist'ren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan
en de zee, ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan.

 


Trudy schreef op 26 Januari '15 - 12:00 ;

Ik voel me zo thuis in dat gedicht van Toon Hermans, Heerlijk om zo langs het strand te wandelen en je gedachten te laten gaan…...

Ik wens je meer mooie dromen met Arnold…....

Trudy  · reageer op Trudy


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.