Leren en vragen

En altijd weer zijn er leermomenten en momenten die vragen oproepen...

Ik had gedoucht en hoorde het vervolgens 'ergens' druppelen. Zo'n geluid dat je niet wilt horen, maar dat je wel dwingt om het te horen! In de badkamer was het niet! Dus, verstandig als ik ben, toch maar verder gezocht, om vervolgens te ontdekken dat het uit de kast van de cv kwam... En meteen toen ik de deur open deed zag ik het water me tegemoet komen! Nog een geluk dat 'de kinderpo' er onder stond. Zo'n ding dat nooit meer gebruikt wordt, maar dat ik nog steeds niet weg kon gooien, onder het mom: je weet maar nooit waar die nog eens handig voor is.... Nou, hiervoor dus!

Omdat ik een afspraak met de fysiotherapeut had moest het bellen wachten tot daarna. Dus po geleegd, en nog een keer geleegd en toen een emmer eronder, nog gauw even het nummer van de Energie Service opgezocht en toen naar de fysio, en bij thuiskomst meteen gebeld..., want 't bleef maar lekken en lekken. En ik had geen idee waar het vandaan kwam.

 

Inmiddels weet ik dat wel! De afvoerpijp voor de rookgassen bleek lek te zijn. Trouwens, nooit geweten dat er zoveel water verdampt in zo'n rookgaskanaal. En hopelijk wordt het deze week definitief gemaakt, na eerst nog een week lang bakjes legen en nu een provisorische reparatie... En dan wordt dan ook meteen de lekkende radiator kraan gerepareerd, zodat ik niet meer wekelijks de verwarming hoef bij te vullen. Weer wat geleerd! Hoe een HR-ketel werkt en dat je door vragen wijzer wordt. En door te vragen en te blijven vragen weet ik nu ook dat het water niet van dak komt, maar lekkend condenswater is. Een pak van m'n hart, al blijft de vraag wel: hoe staat het met de afvoerpijpen? Want Arnold ging jaarlijks het dak om om ze schoon te maken.

 

 

Maar 't riep ook weer nieuwe vragen op. Zoals: hoelang kan ik hier nog blijven wonen? Een eigen huis is leuk, maar zonder een man in huis, die allerlei klusjes zelf kan doen, wordt het wel ingewikkelder. Terwijl ook de tuin voor mij een steeds zwaardere belasting gaat worden... En dus dook ook opnieuw de vraag op: kan en wil ik hier blijven wonen? Kan ik het opbrengen om het huis in de verkoop te doen, terwijl in elk hoekje van dit huis Arnold aanwezig is? En ik zo verknocht ben aan de ruimte om me heen, de wolkenluchten en de zeelucht..., en zoek ik dan hier iets anders of ga ik terug naar Heerenveen om een betere uitvalbasis te hebben en dichter bij de kinderen te wonen? Vragen die al een tijdje door m'n hoofd spoken, en die nog moeilijker te beantwoorden zijn als ik in de tuin opeens de bloeiende Helleborus ontdek... Dus als de wiedeweerga het blad weggeknipt, waar ik nog niet aan toe gekomen was.

 

En vragen die nog moeilijker worden als ik geniet van de prachtige wolkenlucht boven zee... Luchten waar je niet op uitgekeken raakt... Al die heel bijzondere kleuren blauw, grijs en wit, door het samenspel van de zee en de luchten en de luchten en de zee...

 

Trouwens, wat voor 'meneer' Jan heel vervelend is, een omgewaaid terrasscherm, is voor mij een prachtig plaatje... Hoewel de eer voor de close-up foto's voor Willemien zijn, met wie ik gistermiddag even langs de zee wandelde en een bezoek bracht aan de begraafplaats...

 

Daar gaan we binnenkort, naar de begraafplaats, nog een keer naartoe, en dan mét camera. Omdat er zoveel te zien en te lezen is... Met een lach en een traan... 

Ik raakte, bijvoorbeeld, niet uitgekeken op een vreemd soort 'witte kanten kleedjes', die je er overal tegenkomt op oude zerken... Een soort korstmos, schimmel, bacterie... Sommige zerken waren daardoor helemaal wit geworden...

 

Maar ook hiér hebben we met bewondering en verbazing naar gekeken... Aan de achterkant een gezellig hoekje, compleet met vloerbedekking en zitje en aan de voorkant....

 

Tussendoor dook de voorbije week de vraag op: waar is Arnold z'n schuifmaat? Die hadden we nodig, om voor de nieuwe Paaskaars in de kerk, de maat te nemen van de pin waar hij op moet. Ik wist zeker dat die er moest zijn, maar ja, waar? Nadat de jongens de schuur leeg ruimden was die naar een een andere plek verhuisd, maar naar welke plek? Een noodkreet naar de jongens leverde niets op! En eentje had er zelfs geen idee van wat een schuifmaat is... :-(Die is dus, ondanks dat hij wel een veter/knoop, ritsdiploma heeft, gezakt, en krijgt voorlopig geen knutseldiploma.

Bovendien was de schuur inmiddels zo dichtgeslibd met van alles en nog wat, onder het motto: leg maar in de schuur, dat ik er nauwelijks 'm'n kont nog kon keren', en geen idee meer had wáár te beginnen met opruimen. Da's dan zo'n moment dat ik mezelf een schop moet geven en het gewoon moet gaan doen! Dus de fietsen eruit, net als de rest en beginnen maar, waarbij ik me geen moment van te voren gerealiseerd had dat het buitenzetten van de fietsen, de aanblik ervan, zoveel emoties zou oproepen... Want 'de fietsen buiten' betekende altijd dat Arnold bezig was met klussen en knutselen... Dat overviel me en kostte sloten energie om mezelf weer bij elkaar te rapen! Maar 't uiteindelijke resultaat mag er zijn... Ook al vond ik niet de schuifmaat die ik in gedachten had en die dus nog 'ergens' moet liggen... , maar wel een super de luxe, waarvan ik geen idee heb hoe die werkt en waarvan ik me opeens herinnerde dat hij die, kort voor hij ziek werd aanschafte en er super blij mee was... Nog nooit gebruikt. En dat doet dan pijn. Maar in de schuur kan weer geknutseld worden, en die andere kom ik vast nog wel eens ergens tegen!

 

 

 

Als die werkbank toch eens kon praten... Want ook dat is voor mij Arnold, compleet met alle deuken en blusten erin.., in die werkbank! En elke spetter verf roept een herinnering op aan iets wat hij maakte/knutselde...

Een heel andere vraag, die me al bezig houdt zolang we hier wonen, is: waar komen toch al die vogels vandaan als je buiten een oude boterham op het gras gooit? Altijd weer, als ik dat eens doe, kijk ik eerst om me heen en zie er niet eentje en de boterham ligt er nog niet of daar zijn ze... En uiteindelijk is er altijd eentje de baas! Ik kan daar eindeloos van genieten! Nog steeds!

 

 

Zoals ik ook, gelukkig, nog steeds kan genieten van de vogeltjes die pindakaas komen snoepen, en soms helemaal in de pot verdwijnen! Wat een vertrouwen moeten ze hebben dat niemand 'het deksel er draait"...

En ook de roodborstjes blijven me ontroeren... Hoorde trouwens, kort geleden dat het niet z'n rode borstje is dat ontroert maar z'n zwarte kraalogen... Ik weet het niet, maar hoe dan ook, ze ontroeren me..., zoals ook de heggenmus en 'een klein wereldje' me ontroeren. Dat zijn de dingen die me dicht bij het gewone leven houden! Net als de regenboogjes in de kamer, als de zon naar binnen schijnt, en een bosje tulpen me bij het gewone leven houden.

 

 

Maar al die dingen waar ik van geniet zijn nog geen antwoorden op de vele vragen die er in m'n hoofd zijn. Vragen die ik soms maar even parkeer, maar die zich soms ook niet laten parkeren. Dan dwingt iets me om me er toch mee bezig te houden, nu het nog kan. En vaak botsen daarbij gevoelens en verstand en voel ik me alleen nog maar een zoeker. Een zoeker zoals in het gedicht van Th. van Avia:

Als de donkere nacht

Als de donkere nacht
van 't verdriet om 't verlies
je overvalt
als 'n overval,

als je in je levensboot
alleen verder moet
beroofd van wie jouw liefste
en warmste licht was,
dan word je zoeker
naar licht en troost,
tastend als 'n blinde,
beroofd van licht.

Als je liefste licht sterft,
sterf je mee
en word je ondergedompeld
in 't donkere water
van 't verdriet.

Als die dingen gebeuren,
ontsteek dan dit licht,
omdat ons beloofd is
dat de nacht zal overgaan
in troostend ochtendlicht.

En 'k spreek met mezelf af dat ik dit jaar nog 'afwacht' en rustig verder kijk... Hoe het zal gaan en wat ik wil, en hopend dat ook de tijd me daarbij zal helpen leren!

Trudy schreef op 03 Februari '15 - 13:13 ;

Er is altijd iemand die de klusjes kan doen, overtollig spul kan je weg geven, als je er gelukkig bent, komt het antwoord van zelf….....

Trudy  · reageer op Trudy

Hilda schreef op 08 Februari '15 - 17:39 ;

‘Komt tijd, komt raad’ is zo’n oud gezegde. Hier van toepassing, lijkt me. Ik kan me jou maar moeilijk voorstellen ver van de zee, daar ben je in je element. Al snap ik je andere beweegredenen ook wel. En er zijn vast heel veel mensen die met plezier de klusjes voor jou doen die je zelf niet voor elkaar krijgt.

Hilda  · reageer op Hilda


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.