November

Omdat ik bij het naar de kerk gaan, gistermorgen, de zee nog flink te keer hoorde gaan, hoewel de stormwind  weer was bedaard,

meteen uit de kerk even gaan kijken, wetende dat ik, als ik eerst naar huis zou gaan, er niet de moed niet meer voor zou hebben om er weer uit te gaan.

En voor de zoveelste keer weer ontdekt dat het geraas van de zee van heel ver kwam. Want dichtbij was ze rustig.

 

Maar even verderop, achter de Bol, zag je de witte koppen op de golven. Altijd weer mooi en verrassend. En altijd weer vraag me ik dan af hoe hoog de golven daar zijn, en hoe heftig het daar te keer gaat, zodat ik het, zelfs in huis hoor.

 

En achter de dijk, was het herfstig. Echt november, ook al is het gras nog mooi groen, maar toch...

 

 

Me even laten uitwaaien. Maar niet lang. Want het alleen daar lopen maakt verdrietig en weemoedig, en versterkt nog meer het gemis. Het gemis dat deze dagen, waarin allerlei herinneringen over elkaar heen rollen, nog meer is dan anders. En 't herinnerde me aan het gedicht 'November' van J. C. Bloem:

Het regent en het is november:
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.

En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.

Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd;
Altijd november, altijd regen,
altijd dit lege hart, altijd.

Dus al gauw weer naar huis, waar ik nog even een paar foto's maakte van de herfstige tuin. Waarin nog steeds de rozen bloeien en de clematis en de heide... Waar de Oostindischekers denkt dat het voorjaar is, en waar nog steeds zonnebloemen in knop staan.

 

 

 

Maar waar ik ook, om het donker een beetje te verdrijven, alvast een voorschotje heb genomen op de komende nóg donkerder dagen. Een cadeautje van Annelies, dat ik al weken in huis heb, en wat ook overdag best mooi is. Een beetje een vroege Advent dus.

 

 

Thuis, waar de eerste novemberstorm gisteren meteen de tuin verbouwde, maar waar ik in deze dagen toch het liefst ben en geniet van de kleurige boom achter, waar ik met verwondering naar kijk, omdat ik 'm nooit eerder zo mooi zag, terwijl hij er al staat zolang als we hier wonen... 

 

 

Dat zou ik dan aan Arnold willen vragen, of die boom altijd al zo mooi verkleurde. Zoals ik zo vaak 'even' iets aan hem zou willen vragen, of hem zou willen vertellen. En zelfs soms begin iets te vertellen... Om dan vervolgens op 't zelfde moment te denken: o nee... En nog steeds is dat dan een schok.

En ook dat doet me dan denken aan een gedicht van Bloem:

In Memoriam

De blaren vallen in de gele grachten;
Weer keert het najaar en het najaarsweer
Op de aarde, waar de donkre harten smachten
Der levenden. Hij ziet het nimmermeer.

Hoe had hij dit bemind, die duistre straten,
Die atmosfeer van mist en zaligheid,
Wanneer het avond wordt en het verlaten
Plaveisel vochtig is en vreemd en wijd.

Hij was geboren voor de stille dingen,
Waarmee wij leven - maar niet even lang -
Waarvan wij 't wezen slaken in ons zingen,
Totdat wij zinken, en met ons de zang.

Het was een herfst als nu: de herfsten keren,
Maar niet de harten, na hun korten dag;
Wij stonden, wreed van menselijk begeren,
In de ademloze kamer, waar hij lag.

En voor altijd is dit mij bijgebleven:
Hoe zeer veel stiller dood dan slapen is;
Dat het een daaglijks wonder is, te leven,
En elk ontwaken een herrijzenis.

Nu weer hervind ik mij in het gewijde
Seizoen, waar de gevallen blaren zijn
Als het veeg zonlicht van een dood getijde,
En denk: hoelang nog leef ik in dien schijn?

Wat blijft ons over van dit lange derven,
Dat leven is? Wat, dat ik nog begeer?
Voor hem en mij een herfst, die niet kan sterven:
Zon, mist en stilte, en dan voor immermeer.

En elke keer weer ben ik dan blij dat er altijd dichters zijn geweest, die meer dan ik het ooit zal kunnen, kunnen vertolken hoe het is, en waar je dan je eigen gevoelens en gedachten in terugvindt. Omdat dat, vreemd genoeg, toch een beetje troost. Al klinkt dat 'steeds gewender; uit het eerste gedicht me vreemd in de oren, omdat ik meer en meer het gevoel krijg: het went nooit. Integendeel! En soms maakt dat me gewoon wanhopig en weet ik even niet waar ik het moet zoeken. Dan is de stilte en de leegte te groot voor mens alleen.
 

Maar ook na deze november zal eer weer een december komen en daarna weer licht...

Trudy schreef op 11 November '15 - 11:58 ;

Die boom is prachtig, jezou hier “ns om het hoekje moeten kijken, het is volop zomer, en met al mijn bloemen in bloei moet ik het alleen laten, want mijn jaarlijkse visite in Sydney is wel heel laat dit jaar, ( ik moest op Roger’s kat passen,) maar nu ga ik voor een weekje, volgende week Zaterdag ben ik weer terug, Ik hoop dat ik dan ook nog bloemen heb!!!!!!

Trudy  · reageer op Trudy


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.