Verwend

En toen was ik jarig. Een verjaardag waar ik als een berg tegenop zag.

Meer nog dan tegen al die andere andere speciale dagen. Niet omdat ik niet een jaartje ouder zou willen worden, maar omdat ik me qua verjaardag een beetje erg ontheemd voel. Want 't wil gewoon (nog) niet wennen om weer op 5 december jarig te zijn na al die jaren het gevierd te hebben op 18 november. En een nieuwe andere dag kiezen... nou nee! Niet nog een keer. Want dat zal geen verschil meer maken, omdat de reden hetzelfde blijft...

Een verjaardag die begon met een gevoel van heel intens verdriet. Om het alleen wakker worden, en niet als eerste door Arnold gefeliciteerd te worden. Iets wat me deze keer vele malen zwaarder viel dan vorig jaar, toen ik blijkbaar alleen maar bezig was met overleven en niet eens toekwam aan dat intense gevoel van gemis. Zoals veel me vorig jaar 'ontgaan' is door het overleven.

Maar desondanks werd het toch een fijne dag. Allereerst door de aanwezigheid van de kinderen en de kleinkinderen, de gezelligheid van een huis vol..., ook al is er ook dan toch wel het gemis, en niet alleen bij mezelf, maar ook bij de kinderen. Want ook voor hen is het dan toch anders dan toen Arnold er ook nog bij was. 

En 'natuurlijk' zorgde Mark Jörg voor een heerlijke taart..., waarvoor ik de vulling had mogen kiezen, en dat werd: citroen, terwijl hij de buitenkant koos, en zoon Gert Jan voor de foto's ervan zorgde!

 

 

En er moest natuurlijk toch wel even genoten worden van de storm aan zee. En terwijl zij genoten van de storm,

 

en zoon Jochum, kleinzoon Jochum en Mark Jörg wat kerstversieringen aanbrachten, zoals de lantaarns buiten en de boom binnen, zodat ik die de volgende dag kon gaan versieren,

 

namen Pieter Geert en Annelies me mee naar de fietsenwinkel om een fiets uit te zoeken! Hét verjaarscadeau van de kinderen! Zodat ik straks, als 't mooie weer weer komt, er weer op uit kan. Even naar het Mariëndal fietsen, of een rondje dijk, even een boodschapje doen, of op de fiets naar de stad, en niet er meer tegenop hoef te zien om een parkeerplaats te moeten zoeken en vervolgens nog een eind te moeten lopen... Maar alleen al 't gevoel, dat ik, als ik dat wil, straks, als 't weer voorjaar wordt, zo 't Mariëndal weer in kan fietsen om te zien hoe alles uitloopt en om de Kanoroute weer te kunnen fietsen en te genieten van de bollen...

En gistermiddag kon ik 'm al halen en fietste ik, voor 't eerst na twee jaar, zomaar van de winkel naar hier, terwijl het windkracht 5 Bft woei... Dat voelde naar vrijheid en geluk... En heel, heel erg verwend. Zoals ik me ook heel erg verwend voelde met de prachtige krans, die Joëlle maakte, met de tekeningen van Nika en 't engeltje van Annelies en MJ, en met de Chai Tea en echte Friese Kantkoek...

 

En aan 't eind van die fijne dag gingen we met z'n allen pannenkoek eten, en sommigen lusten zelfs nog een toetje...! Maar dat waren vooral de jonkies, terwijl de oudjes genoeg hadden aan een lekkere koffie als toetje...

 

 

Het opruimen deed ik de volgende dag, na eerst braaf naar de kerk te zijn geweest, want daar had ik die avond de puf niet meer voor. En 'k vond dat dat mag als je 70+ bent geworden! En 'k versierde de van Joëlle gekregen krans en hing wat ballen in de boom, wat ik gisteren af maakte. 

 

Niet omdat ik er zin in had, maar omdat ik dat dan moet van mezelf. Wetende, als ik het niet doe ga ik me er niet beter door voelen, en 't maakt het in huis toch warmer en gezelliger, en 't houdt me gaande. Helemaal zolang ik nog elke dag een paar ballen verhang, omdat ik dan denk dat ze dan mooier hangen... Een onschuldige tik, die duurt tot alles weer opgeruimd is. :-) 

Zo gaan we, alsof het niet nog maar pas geleden is dat het ook kerst was, alweer naar de komende kerst toe. En voor ik het weet is ook deze kerst weer voorbij, de derde zonder Arnold, en zijn we weer in een nieuw jaar belandt, terwijl kort daarna de dagen alweer gaan lengen... Ik kan niet wachten! En verlang naar de nieuwe lente en de zomer..., terwijl de winter nog moet beginnen.

In ieder geval weet ik nu dat het na een jaar niet makkelijker werd, zoals ik dacht. Integendeel zelfs. En hoe het in 't volgende jaar zal zijn? Ik wacht het maar af. Het gaat toch zoals het als het gaat...

Als de donkere nacht
van 't verdriet om 't verlies
je overvalt
als 'n overval,

als je in je levensboot
alleen verder moet
beroofd van wie jouw liefste
en warmste licht was,
dan word je zoeker
naar licht en troost,
tastend als 'n blinde,
beroofd van licht.

Als je liefste licht sterft,
sterf je mee
en word je ondergedompeld
in 't donkere water
van 't verdriet.

Als die dingen gebeuren,
ontsteek dan dit licht,
omdat ons beloofd is
dat de nacht zal overgaan
in troostend ochtendlicht.
Th van Avia
 

Trudy schreef op 10 December '15 - 05:22 ;

Zelfs als je er niets voor voelt kan je je verjaardag niet overslaan, de hele familie en een prachtige taart, en een nieuwe fiets!!!, Ik fiets niet meer, je had dus de mijne kunnen hebben…....jammer dat het zo ver is!!!!!

Trudy  · reageer op Trudy


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.