Vallen en opstaan

Geen moment had ik kunnen vermoeden dat dat wat begon, dacht ik, als een staartje van de griep, helaas anders zou uitpakken.

En zoals altijd denk ik ook nu: 't is maar goed dat ik op die tiende januari, toen ik op weg zou naar Leeuwarden, om de verjaardag van Joukje te vieren en het af moest bellen omdat ik de hele nacht niet geslapen had van de pijn, nog niet wist wat me te wachten stond. De moed zou me in m'n schoenen gezakt zijn!

Want na een week nauwelijks slapen en hooguit wat dommelen in m'n stoel, omdat ik niet wist hoe ik in bed moest liggen, toch maar naar de huisarts gegaan, die een servicale blokkade constateerde en me spoorslags naar de fysiotherapeut stuurde. Dat hielp! En na een paar behandelingen dacht ik weer opgelucht adem te kunnen halen. Maar helaas. De dag nadat de fysiotherapeut me weer beter verklaarde, en we afspraken om weer over te gaan naar het oude ritme, ging het helemaal mis.

's Morgens gewoon opgestaan en een kopje thee gezet, en even later, na het drinken van dat kopje thee, kon ik, met de beste wil van de wereld, geen kant meer op, en liet m'n rug me alleen nog maar als een oud vrouwtje, kromgebogen en voetje voor voetje door het huis schuifel. Bij vlagen niet wetend hoe op te staan en te lopen. Nog wel, met de moed der wanhoop, heet gedoucht en aangekleed en naar een afspraak geweest, hopend dat het heel misschien nog wel mee zou vallen, en op de terugweg nog 'even gauw' wat boodschappen gehaald, want 't weekend stond voor de deur en 'k moest toch wel wat te eten in huis halen, maar daarna was het op!

Dat was schrikken, want 'k wist maar al te goed van voorgaande keren, wat dit betekende. Eerst rust nemen, om de beknelde zenuw tot rust te laten komen, en na een paar dagen pas terecht kunnen bij de fysiotherapeut, omdat 'de eerste heftigheid' er wat uit moet zijn voor er aan gesleuteld kan worden. Maar hoe neem je rust, als  je alleen bent en niet gewoon in je bed kunt gaat liggen en je laten verzorgen. En steeds de trap op en af was ook al geen optie... Dus werd de rust: opnieuw in m'n stoel hangen en alleen 's nachts in bed, op hoop van zegen dat ik niet van de trap zou vallen, en verder de boel maar de boel laten. En vooral blij en dankbaar zijn met alle aangeboden hulp. Want die kwam er. En dat was fijn!

Maar ook ontdekt dat de dagen dan heel lang zijn en dat je, als je 's avonds tv hebt gekeken, want dat was, in eerste instantie, de enige mogelijke afleiding, je de volgende dag alles nog een keer voorbij ziet komen. Dat had ik me nooit gerealiseerd en 'k snap nu nog meer hoe saai het leven moet zijn als je aan je bed of stoel gebonden bent, en geen andere afleiding hebt dan de tv... Alle ellende en verschrikkingen van de wereld, die alsmaar weer langskomen! Weer wat geleerd.

En vaak, bij 't zien van al die tv-beelden, die je maar moeilijk kunt relativeren als je alleen bent, zong het lied van Huub Oosterhuis door m'n hoofd... 

Dat een nieuwe wereld komen zal
waar brood genoeg en water stroomt voor allen.

Daar bouwen wij veilige buurten
wonen dooreen in wijken van vrede
in schaduw van bomen.
Geen kinderen zullen daar sterven
oude mensen maken hun dagen vol
en jonge mensen zullen daar pas op hun honderdste sterven.

Wij zullen niet voor de leegte zwoegen,
geen kinderen baren voor de verschrikking.
De wolf en het lam zullen weiden tezamen:
wij leren de oorlog af. 

Dat de nieuwe wereld komen mag
waar brood genoeg en water stroomt voor allen

Als dat toch eens waar mocht zijn! Zoals ik ook wilde dat het waar mocht zijn dat ons land weer een gastvrij land wordt, waar we eeuwen beroemd door waren. Een landje waar plaats was voor iedereen. En 'k leerde ervan: dat ik daar bar weinig aan kan veranderen, en alleen dat kan doen wat m'n hand vindt om te doen...

Zoals ik dus ook leerde dat er, als je alleen bent, altijd wel weer een oplossing komt, zolang jezelf de moed hebt om om hulp te vragen, en om niet in de rol van kleuter te vervallen en steeds maar te roepen: zelf doen! Ook al zijn we daar, denk ik, allemaal, diep van binnen, toe geneigd. Want 't is gewoon moeilijk om om hulp te vragen!

Gelukkig gaat het nu elke dag weer een beetje beter. En hoewel nog wel wat uit m'n evenwicht (letterlijk) kan ik me weer redelijk zelfstandig redden. Gelukkig maar, want niks kunnen en afhankelijk zijn is niet fijn! Maar al met al was ik dus van begin januari tot vorige week grotendeels uit de running. En dat was best wel lang. Miste daardoor de verjaardag van Joukje en Lenci en een groot deel van de Vespers. Maar 'k weet nu wél dat dat, wat één van m'n grootste angsten was 'als m'n rug het maar niet af laat weten' toen Arnold ziek werd, ook te overleven valt en vanaf nu dus in m'n overlevingspakketje gestopt kan worden. Wetend: er komt hulp, het gaat weer voorbij en 't komt wel goed! Tot de volgende keer, die hopelijk weer lang op zich laat wachten...

Inmiddels is het al bijna Pasen. Nog drie zondagen te gaan. En al die dagen dat ik niets anders kon dan de dag uitzitten schoof de zonsondergang verder op, en ging ze steeds later onder. Daar heb ik, desondanks, toch wel van genoten. Misschien zelfs wel meer dan wanneer ik volop in de running was geweest en er minder tijd en aandacht voor had gehad. En soms, als ik op een christelijke tijd eet, kan ik 's avonds al weer eten bij daglicht! En dat is fijn!

En 'k zag een paar keer een prachtige zonsondergang vanuit m'n keukenraam en maakte daarvan, weliswaar met m'n mobieltje, want jezelf vast moeten houden en ook de camera lukte niet, foto's van. 

Zoals het me ook een paar keer lukte om wat vogeltjes vast te leggen met m'n mobieltje...

En 'k kijk uit naar de lente en naar weer mogen fietsen, om weer te kunnen genieten van het Mariëndal en een rondje Kanoroute, waar ik begin januari voor het laatst was...

 

en vooral van de bollen, die nu nog warm toegedekt liggen te wachten op...

Altijd weer een prachtig gezicht. En net als elk jaar ben ik benieuwd wat er dit jaar bovenkomt. Tulpen? Krokussen? Hyacinten? Narcissen? 't Is elk jaar weer anders én een feest als ze in bloei komen.

Maar diep van binnen hou ik, denk ik, nog meer van die rijen, waarvan ik weet dat daarin de bollen liggen te wachten... Omdat het me doet denken aan hoe onze doden liggen te wachten op de klank van de bazuin die ze zal roepen om op te staan! Wakker worden, opstaan! Het heeft nu lang genoeg geduurd!

Daar kan ik eindeloos over mijmeren, als ik die velden zie, boordevol bollen die liggen te wachten op het moment dat ze mogen opstaan. En soms als ik daar dan naar kijken is het net alsof Arnold dan weer dichterbij komt. En troost het me meer dan alle goede woorden ter wereld. De wetenschap dat er ooit een moment zal komen dat hij, net als die bollen, weer zal bloeien en er weer zal zijn...

 

Zoals ook een foto me opeens weer heel dicht bij hem kan brengen. Zo'n foto waarvan je nog weet hoe het voelde, hoe het rook, hoe het was, hoe hij klonk. Zo'n bijzonder moment, genomen toen we hier net woonden en hij op deze manier z'n blijdschap daarover liet zien. Terwijl er toch ook steeds meer momenten komen dat ik me hem nauwelijks meer levendig voor de geest kan halen. Niet meer weet hoe hij voelde, hoe hij klonk, hoe hij rook... Dat zijn verschrikkelijke momenten. Dat gevoel dat hij echt er niet meer is. Maar gelukkig zijn er dan ook dichters die dat kunnen verwoorden, zoals de dichteres Ina Sipkes de Smit:

Ik weet dat ik je
nooit zal vergeten

ben wel eens bang
voor de dingen die vervagen

zo onwerkelijk
dat je er eerst
altijd bij was

dat ik je raadpleegde
als ik dat nodig had
dat ik alles eerst met jou besprak

het lijkt soms zover weg
de tijd dat je er nog was.

Nee, ik zal hem nooit vergeten! Hoe zou ik kunnen? We waren immers zolang samen. Al vanaf dat we naar de middelbare school gingen, ik twaalf, hij dertien... En meer en meer merk ik: het went niet, wat nog weer eens versterkt werd in de voorbije weken, doordat ik hem extra miste, ondanks alle lieve mensen om me heen en alle goede zorgen.

Die foto kwam ik tegen toen ik op zoek was naar een foto voor een krantenartikel. Want opnieuw schreef Hedzer Faber erover in de Helderse Courant. Omdat het geouwehoer erover maar door blijft gaan en sommige mensen blijkbaar niet kunnen accepteren dat vrijspraak écht vrijspraak is en anderen mij mijden als de pest. Dat is moeilijk en heftig. En dus zei ik 'ja' op de vraag van Hedzer om het er nog eens over te hebben. Een interview dat in eerste instantie uitgesteld moest worden, toen ik ziek werd, maar dat er toch kwam. En omdat ik op dat moment niet erg fotogeniek was zelf maar even een foto gezocht een aangeleverd,

waarbij ik ook de foto van Arnold, die ik hierboven plaatste tegenkwam. Een foto die hem opeens weer heel dichtbij bracht en mij opeens weer terugbracht naar toen, naar dat gelukkige en zo bijzondere moment. En nee, gelukkig wisten we ook toen niet wat ons te wachten stond, en hoe anders ons leven zou gaan verlopen dan we gedacht hadden. Omdat niet wij de weg kiezen maar de weg ons kiest..., zoals het ook niet mijn keus was, deze voorbij weken, om zo totaal uit de running te gaan. Dat overkomt je gewoon, of je wilt of niet. En 't enige dat je dan rest is: er maar het beste van maken, en kijken naar wat er nog wel is! Lieve mensen die komen helpen, mooie zonsondergangen, vogeltjes, het herontdekken van lezen, een prachtige site over Baarn vinden, met prachtige foto's van toen we er nog woonden, en daar van genieten... En aanvaarden dat het leven vallen en opstaan is, soms letterlijk.

Zoals ooit Hans Stolp eens dichte:

"Vele wegen kent het leven, maar van al die wegen
is er een die jij te gaan hebt.
Die ene is voor jou, die ene slechts.
En of je wilt of niet, die weg heb je te gaan.
De keuze is dus niet de weg, want die koos jou.
De keuze is de wijze, hoe die weg te gaan.
Met onwil om de kuilen en de stenen,
met verzet omdat de zon een weg
die door ravijnen gaat, haast niet bereiken kan.
Of met de wil om aan het einde van die weg
milder te zijn en wijzer, dan aan het begin.
De weg koos jou, kies jij ook hem?"

Uit: Tot overblijft wat echt is: Jij
Naar Dag Hammarskjöld 

trudy rhynsburger schreef op 13 Maart '16 - 11:49 ;

Ik was zo blij je hier weer te zien, ik schreef een heel stuk, maar ik vergat mijn naam er bij te zetten….....volgende keer beter!!!!!!

trudy rhynsburger (email)  · reageer op trudy rhynsburger


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.