Close-ups

Zo goed als Arnold erin was zal ik nooit worden. Maar ja, fotograferen was dan ook jarenlang zijn vak.

En zo nu en dan doe ik wel eens een poging, die soms wel aardig lukt... Maar daar heb je 't dan ook wel mee gezegd. En ja, ik vind dat wel jammer, dat mijn close-ups van de bloemen nooit zó goed lukken als hij dat kon. Want wat zijn bloemen, als je ze in close-up ziet elke keer weer wondertjes. "Mij maken ze vaak stil van bewondering.

Dus binnenkort nog maar weer eens proberen, om een close-up van de knoflook te maken. Ooit gekregen van buurman Appie, en sindsdien niet meer weg te denken uit m'n tuintje. Niet omdat ik er dol op ben om ze te eten. Integendeel zelfs. Maar wel omdat ik ze zo bijzonder vind. En dat vond een mevrouw, die een paar keer per dag hier langsloopt met d'r hondje ook. Dus kwam ze, een paar dagen geleden, vragen: "Wat groeit daar toch bij jou in de tuin? 't Lijken wel vogeltjes". :-) Daar was Ik zelf nog niet opgekomen, maar nadien zie ik het ook. Maar voor mij  lijken ze ook op muzieknoten, vooral als ze beginnen te krullen.

 

Maar nu, nu de krul er weer uit is, lijken ze inderdaad op vogelkopjes met een lange nek en snavel...

En in het 'kopje', dat dus niet scherp is geworden, groeien de bolletjes, de jonkies, voor 't volgende jaar. Die moeten straks dus de grond in. Mij doet dat 'kopje', altijd weer, denken aan een baarmoeder en aan de buik van een zwangere vrouw. Maar de knoflooktenen, die je kunt eten, zit in de grond. Als ik er tijd voor heb zal ik binnenkort een nieuwe poging wagen er een foto van te maken, die wel scherp is... Een wondertje, vind ik het, die knoflook.

Gistermiddag, voor ik ging fietsen, ook nog even geprobeerd wat foto's van de andere bloemen te maken. Zoals de ballonbloemen. Eén plant heeft het loodje gelegd. Want we hadden er altijd drie. Maar gelukkig bloeien deze twee weer uitbundig dit jaar. Volgend jaar er maar even een nieuwe bij neerzetten.

 

En m'n Japanse Anemoon bloeit! Een verschrikkelijke woekeraar, maar de bloemen zijn prachtig. En dus verdraag ik 'm als woekeraar en leg 'm, zo nu en dan, mijn grenzen op, al ben ik meestal te laat en moet ik wel weer met de hand over m'n hart strijken, vanwege z'n bloemen....

 

Een andere woekeraar is trouwens de Oost Indische Kers. Ook die gaat z'n eigen gang! En ik laat 'm maar een beetje gaan, omdat ik z'n bloemen, die heel verrassend, meerdere kleuren hebben, prachtig vind. Vorig jaar waren er zelfs op een gegeven moment wel vijf verschillende kleuren... 

Aan de schuttingkant heeft ie zelf een klimrekje gevonden, dat ie heel gebroederlijk deelt met de Blauwe Regen. En aan de voorkant heb ik er nu maar gaas voorgezet, net als bij de ballonbloemen. Zo doet, opeens, de stapel tuingaas, die Arnold me naliet, en waarvan ik alsmaar dacht 'wat moet ik ermee', weer dienst. Een geluk dus dat ik het nog niet naar de stort had gebracht, wat ik al maanden van plan was, maar 't kwam er niet van. 

En ook gisteren maakte de Passiebloem er weer een feestje van... Maar of er vruchten aan komen? Niets wijst er nog op. Desondanks mag ie blijven! :-) 

 

Van dit krijg ik trouwens verschrikkelijke jeuk. Al geprobeerd met groene zeep en spiritus, maar dat werkt niet. Vrees dus dat ik het naar het tuincentrum moet. Nou ja, appeltjes zitten er toch niet aan, dus een echte ramp is het nou ook weer niet. 

 

En op de hortensia's raak ik niet uitgekeken. Wat zijn ze mooi, met al hun verschillende kleuren en bloemen. Al mis ik opeens m'n witte...

En toen hoorde ik opeens het liedje "hoog Sammy, kijk omhoog Sammy" en ontdekte dat m'n Clematis prachtig staat te zijn, in een verborgen hoekje. Die was ik, door al het Hortensiaschoon gewoon vergeten. Of ik liep teveel gebogen..., zonder oog te hebben voor het hogere...

 

Maar 't allermooiste vond ik die ene bloem in 't bloeiende hart, dat ik van Annelies kreeg. Alsof De Grote Schilder nog even langs geweest was en met een klein penseeltje 'm nog mooier maakte, door er een klein rood streepje aan toe te voegen.

Dat voelde als een knipoog! En deed me denken aan 't lied dat we gistermorgen zongen:

Dit is een morgen als ooit de eerste,
zingende vogels geven hem door.
Dank voor het zingen, dank voor de morgen,
beide ontspringen nieuw aan het woord.

Dauw op de aarde, zonlicht van boven,
vochtige gaarde, geurig als toen.
Dank voor gewassen, grassen en bomen,
al wie hier wandelt, ziet: het is goed.

Dag van mijn leven, licht voor mijn ogen,
licht dat ooit speelde waar Eden lag.
Dank elke morgen Gods nieuwe schepping,
dank opgetogen Gods nieuwe dag.

Dat prachtige Lied 216, naar het Engelse lied: Morning has broken... God niet alleen als Schepper, maar ook als Onderhouder van..., zoals we vroeger leerden. En soms heb je zo'n knipoog even heel hard nodig, in deze wereld van nu, waarin haat en nijd de boventoon lijkt te hebben.

Carla schreef op 26 Juli '16 - 20:27 ;

Heel mooie foto’s weer, leuk om zo even bij je rond te kijken.
Wat grappig de knoflook, nog nooit zo gezien.
De bloem op de laatste foto is denk ik van een mandevilla?
Ik heb een witte in de tuin, geniet er ook al maanden van.

Carla  · reageer op Carla


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.