De goede afslag?

Nee, ik weet het niet zeker.

De komende tijd zal het me moeten leren, of ik de goede afslag heb genomen.

Maar wat ik wel zeker weet is: als ik geweten had, op het moment dat me gevraagd werd of ik scriba wilde worden van de kerkenraad, en ik had geweten dat we een paar weken na m'n bevestiging te horen zouden krijgen dat Arnold ongeneeslijk ziek was, dan zou ik 'nee' hebben gezegd. Maar 't werd 'ja' met de kennis van toen. En ook toen was het een afslag die we namen. En niet eens zomaar een afslag. Want we werden ook weer lid van de kerk, hoewel we ons ooit hadden voorgenomen om dat nooit meer te doen.

En als ik nu kijk naar de foto's van toen, is het bijna niet te vatten dat ik toen zo onwetend was. Dat geen haar op m'n hoofd er toen aan dacht hoe ons leven een paar weken later op z'n kop zou staan. Arnold nog vrolijk meezingend in de cantorij, wat meteen ook de laatste keer was, de kleinkinderen die de kaarsen aanstaken, de bevestiging... 't is dat er beelden van zijn, anders zou ik het niet eens weten. Zo is het weggevaagd door wat er daarna kwam. Ook al ging het toen al niet goed. Wat we allemaal schoven op de zorgen en de spanning waarin hij en wij leefden...

 

Maar 'k had 'ja' gezegd en dacht toen nog dat dat betekende dat er geen weg terug was en dat het er allemaal wel bij kon. En er was ook niemand die vroeg óf het er wel bij kon. En dus leefde ik half in de kerk en half hier. Verzorgde Arnold en zorgde dat ik m'n werk voor de kerk deed. Soms verscheurd, omdat ik liever thuis wilde blijven, om de tijd die ons nog samen restte tot de laatste minuut uit te buiten en samen te zijn, maar toch vond dat ik moest gaan, omdat ik me verantwoordelijk voelde. Soms nauwelijks in staat om m'n hoofd erbij te houden. Terwijl ook Arnold zei: ga nou maar... En al die maanden heb ik maar één keer verzaakt, dat was op de dag dat hij begraven werd...

En in de tijd erna ging ik door en door en door... Zonder de tijd te hebben om het leven opnieuw uit te vinden. Want dat is wat je moet, als je partner, je maatje, na meer dan 50 jaar, er niet meer is: het leven opnieuw uitvinden en ontdekken, waarbij je ook nog eens opeens voor alles zelf verantwoordelijk bent. Omdat er niemand meer met je meedenkt, naast je leeft, het leven met je deelt. En zonder tijd, om alles wat er gebeurd was, ook in die ellendige jaren ervoor en nog daarna, te verwerken. Vijf jaren die hun tol hebben ge-eist, letterlijk en figuurlijk.

En de energie die het me zou geven, waar iedereen het over had, gaf het me niet, dat scriba werk. Integendeel, het vrat energie, door een alsmaar doorsudderend stadsbreed conflict dat, naar mijn gevoel, ook nog eens nergens over gaat, behalve over macht, over heersen, over eigen gelijk, en over koninkrijkjes..., waar je als scriba constant middenin zit. En áls er mensen van de kerk langskwamen ging het altijd dáár over... Nooit over Arnold, het verdriet of het gemis. Alsof er niks anders bestond en bestaat.

En toen, een paar maanden geleden, was het op! Werd ik steeds vaker wakker met het gevoel: ik wil m'n eigen leven terug! Ik wil niet meer al die extra verantwoordelijkheden, naast alle extra verantwoordelijkheden die ik er al bij gekregen heb, ik wil niet langer de spin zijn in een web dat niet mijn web is... Ik wil niet langer al m'n gevoelens en emoties blokkeren, en daarmee ook m'n creativiteit. Maar ook: ik wil weer leven, en niet meer geleefd worden. Ik wil nu eindelijk wel eens tijd krijgen voor het gemis en de rouw. Ik wil nu eindelijk wel eens me door die stapel boeken heen lezen, en weer gaan schrijven en schilderen..., en weer tijd hebben voor vrienden en vriendinnen, en gewoon een avond lang aan de telefoon kunnen hangen, bij wijze van spreken... Me gewoon bezig kunnen houden met m'n huis, m'n tuin, mezelf. Met m'n huis in stand houden! Met gewoon op tijd m'n natje en m'n droogje, en niet nog langer 's avonds laat er achter komen dat er ook nog gegeten moet worden, en dat de was gedaan moet worden, de brievenbus geleegd en de vuilnisbak naar de weg, en gevloerd worden door leed van anderen dat langs m'n eigen leed schuurt. En eindelijk gaan verwerken waar ik, tot nu toe geen tijd en ruimte voor had.

Want hoe hard iedereen ook riep dat het goed was dat ik bezigheid en afleiding had, je kunt ook teveel bezigheden hebben en te veel afleiding. Alsof dat werkt, bezigheid en afleiding. 

En wie denkt dat het slijt, oppervlakkiger zal worden, minder zal worden door bezigheid en afleiding, vergist zich. Het slijt niet, maar het slijt in. Dieper en dieper, om uiteindelijk een droeve groef te worden. En scherpe kantjes worden er ook niet door afgeslepen, door bezigheid en afleiding. Ook die worden inniger en dieper, zoals een druppel water een steen uitholt.

Tijd dus om een nieuwe afslag te nemen. Tijd om te gaan werken aan een ander en nieuw bestaan. Tijd om op te zoek te gaan naar mezelf en dat eigen leven, dat ik deze laatste jaren gemist heb. En dus ben ik, sinds gistermorgen, nog wel kerkenraadslid, maar scriba af. Een moeilijke stap, maar ook een stap die nodig was. En of het de goede was zal de tijd me leren. 

Maar dit weet ik wel zeker:


Ik denk niet soms nog aan je,
ik denk elke dag aan je.

Ik mis je niet minder maar meer.
Je bent er steeds langer niet.

Ik denk aan je als ik wakker wordt.
Ik denk aan je als de zon schijnt.
Als ik zo graag met je wil fietsen.
Als ik zo graag met je buiten wil zitten,
en naar de sterren kijken,
en samen de nacht horen vallen.

 

Als ik zo graag met je langs het strand wil wandelen,
en schrijven in het zand.

 

Als ik met je naar de wolken wil kijken,
en met je wil genieten van de wind en de zon en de zee.
Als ik het leven met je wil delen.

 

Ik denk aan je als iemand zomaar zegt:
'Alles goed?'
Nooit meer is alles goed
Soms gaat het beter dan anders.
De ene dag is mijn gemis zachter dan de andere,
maar het is nooit meer 'alles goed'.

Ik denk aan je, sinds anderen zeggen:
'Het is maar beter zo,
hij hoeft niet meer te lijden,
of als anderen zeggen:
'je hoeft het niet alleen te doen',
dan verlang ik nog meer naar je.

Mijn dag is beter als je naam wordt genoemd.
Als ik merk: Je wordt niet vergeten

(Vrij naar Marinus van den Berg)

trudy rhynsburger schreef op 03 Augustus '16 - 02:22 ;

Weer eens beginnen, ik schreef van de week over je passiebloemen, maar mijn schrijven verdween…...Ik kan me zo indenken dat het allemaal te veel werd, dit soort verplichtingen kan je maar voor een bepaalde tijd dragen… Ik hoop dat je je kan vinden in je nieuwe leven.

trudy rhynsburger (email)  · reageer op trudy rhynsburger

Dolph schreef op 03 Augustus '16 - 12:17 ;

Het is goed om de dingen te beleven, het is goed om de dingen te doen die je moet doen maar het is ook goed om je eigen leven te leven, vrij van verplichtingen en gevuld met herinneringen kijken naar de toekomst.

Dolph (email)  · reageer op Dolph

Marleen schreef op 07 Augustus '16 - 16:27 ;

Wat een dappere en goede stap. Een nieuwe afslag is altijd eng vanwege het onbekende. Tegelijkertijd is het zo goed om tijd te hebben om aan jezelf en alles wat bij jou hoort toe te komen.

Marleen (email)  · reageer op Marleen


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.