Zomaar een herinnering

Gewoon een berichtje op Twitter... Over de storm van drie jaar geleden, die toen over NH raasde.

Maar voor mij eentje die een stroom van herinneringen opriep.

Met vrees en beven had ik de dag ervoor geluisterd naar de berichten over de naderende storm. Dat was niet mis, en 'k had geen idee wat te doen als er iets omging. Want Arnold zou niet meer, zoals anders, het wel fixen. Daarvoor was hij te ziek. En m'n zorgen erom uitten kon ook al niet, want dat zou hem maar belasten, en dus zweeg ik, terwijl ik nu nog precies weet hoe het voelde, die angst voor wat er komen ging..., en vooral m'n gevoel van machteloosheid tegen zoveel geweld...

Die nacht werd ik verschillende keren wakker, denkend dat ik dakpannen hoorde rammelen, want dat hadden we al een keer meegemaakt, en stond al heel vroeg op, om tenminste aangekleed te zijn voor 't geval dat... Dat gaf in ieder geval een wat rustiger gevoel. En zodra het licht werd deed ik de gordijnen open in de keuken en zag ik al de nodige takken liggen... Maar goed, dat kon ik zelf nog wel handelen, en 't raam schoonmaken zou ook nog wel lukken... Later, als de storm uitgeraasd was!

Gelukkig was ik niet de enige die zich er zorgen over maakte, want nog voor de koffie kwam Nan al een kijkje nemen, die duidelijk van plan was om voorlopig niet meer weg te gaan en standby te zijn voor 't geval dat... Voor mij een opluchting, voor Arnold minder, want dat betekende (vond hij) dat hij dan ook moest blijven zitten, en niet meteen weer verder kon gaan slapen in z'n stoel... 

Al was ook hij, uiteindelijk, blij dat Nan er zat, want nog geen half uur later, ik zag 'm gaan, ging de schutting om. En ondanks mijn protesten wilde hij het zelf doen..., en ging, samen met Nan naar buiten, om te redden wat er nog te redden was... 

 

En mij restte alleen, er maar foto's van te maken. Foto's waar ik nog steeds met verbazing naar kijk en zie hoe hij, ondanks dat hij het eigenlijk niet meer kon, de schutting vast ging zetten... Wat ook voor Nan, met z'n 'te kort aan lucht' een gigantische klus was. Maar samen lukte het ze toch, ondanks dat het 'gekkenwerk' was. 

 

 

Terwijl de storm meer en meer toenam.

 

En nog maar net binnen hoorden we met donderend geraas een boom neerkomen, even verderop... Wat er, uiteindelijk in resulteerde dat al die hoge bomen omgingen in de straat. Behalve die op ons pleintje, die inmiddels alweer heel wat stormen getrotseerd hebben..

 

 

En nog weer later ging er, aan de achterkant, in de Tjalkstraat, een dak de lucht in...

 

 

Waar hij ook nog naar ging kijken..., en zelf deze foto's maakte.

Zo werd die 28ste oktober, van drie jaar geleden, voor mij een blijvende herinnering. En eerlijk gezegd denk ik, dat ik er die dag geen moment aan gedacht heb dat het ook de verjaardag van m'n moeder is. Terwijl dat vandaag, toen ik de datum zag, wel 't eerste was waaraan ik dacht...

's Middags wilde hij persé nog even naar de dijk. Maar verder dan er naartoe en even naast de auto staan kwam hij niet meer. 

En de takkenboel opruimen liet hij ook, zonder protesten, de volgende dagen aan mij over... Na eerst nog even genoten te hebben van de vogels die er lekker tussen te liepen scharrelen..

 

Was de storm toch nog ergens goed voor geweest...


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.