Wennen?

Nee, het went niet om bij de vierdagen ook een sterfdag te hebben. Zoals het ook niet went dat onze trouwdag de dag is geworden waarop hij werd begraven, hoe symbolisch dat ook was, en voelde als: de cirkel is rond.

Nee, het went niet. Het went (nog) niet dat ik vandaag niet meer m’n verjaardag vier, zoals ik de jaren ervoor deed, om van die akelige concurrentie met Sinterklaas af te zijn. En zo zijn er heel veel dingen die gewoon (nog) niet wennen. Het alleen zijn, het verdriet, het gemis, het: nooit meer…
 
Het nooit meer een arm om me heen, een knuffel. Zoals alleen hij dat deed en mocht doen.



Ook al zijn er wel andere armen, van de kinderen en vrienden… Maar da’s anders, dat voelt anders, gewoon omdat het anders is.

En 't went niet.
Het nooit meer samen lachen, samen genieten, samen bomen, samen van mening verschillen, samen ruziën en het weer goed maken, samen levensstormen doorstaan, samen huilen, samen de wereld aankunnen, samen de dingen relativeren…

Nee, het went niet!
Dat zeg ik dan ook maar gewoon, als iemand me vraagt: went het al een beetje? En nee, zelfs niet een beetje. Bestaat dat, vraag ik me dan af? Een beetje wennen.
 
Een beetje wennen aan alleen opstaan, alleen gaan slapen, alleen eten, alleen ergens naartoe gaan, alleen verantwoordelijk zijn, alleen beslissingen nemen, alleen leven… Is dat iets waaraan je kunt wennen? Hoe doe je dat dan, na meer dan 50 jaar samen?
 
En nee, het went niet om vandaag in m’n eentje te moeten tekenen voor een nieuwe hypotheek, of zoals van de week een nieuw contract met de energieleverancier…
 
O ja, natuurlijk, het leven gaat gewoon door en elke dag sta ik op en elke avond ga ik weer naar bed, en elke dag eet ik alleen, of ga ik ergens naartoe, neem ik beslissingen en verantwoordelijkheden. Gewoon, omdat het moet. Omdat dat nu eenmaal het leven is. Maar er aan wennen?
 
Drie jaar is het geleden vandaag. Drie jaren die, min of meer, in een roes aan me voorbij gegaan zijn. Een roes waaruit ik in de voorbije maanden, nu het allemaal wat rustiger wordt, en ik niet meer zo in beslag genomen wordt door de kerk, langzaam wakker word. En ja, dat is, hoe pijnlijk ook, ook goed.
Al kom ik daardoor ook heel veel onverwerkte dingen tegen, en gedachten en gevoelens die nieuw zijn. En 'k merk dat ik nu, na drie jaar, heel anders kijk naar de laatste foto's van hem.
 
Zoals naar de prachtige foto die Hedzer van hem maakte...


Waarop ik nu opeens zie hoe blij, bevrijd en opgelucht hij kijkt, omdat hij nog één keer zijn verhaal heeft mogen vertellen. 
 
Of één van de laatste foto’s die ik zelf van hem maakte, nog druk doende om het straatje op te hogen, zodat er geen plassen zouden komen te staan waarop ik zou kunnen uitglijden bij vorst…


 
En die laatste foto met Onno, die hij perse nog één keertje wilde bezoeken,
om hem te vertellen dat ze altijd maatjes zouden zijn en blijven.

 

 

Een week voor hij in het ziekenhuis lag,een week voor die laatste zondag.

 

 
Gedachten over hoe het ons, mij in ieder geval, toch ontkomen is dat het, opeens, allemaal veel sneller ging dan verwacht. Hoe hij me ontglipte in die laatste paar dagen. Want nu ik tijd heb om daarover na te denken realiseer ik me dat ik zelfs die laatste zondag, de dag voor z’n overlijden, nog geen moment me realiseerde dat het opeens zó snel zou gaan, dat hij de volgende dag zou overlijden. En hoe daardoor dingen ongezegd bleven, omdat hij niet meer de kracht had nog iets ze zeggen, van zijn kant en van mijn kant, ook al was alles wel gezegd wat je in zo’n situatie, in de maanden en de weken ervoor, tegen elkaar wilt en kunt zeggen...
Terwijl ik tegelijkertijd denk: ’t is goed zoals het is gegaan, zeker voor Arnold. Want afscheid moeten nemen van degenen die je het meest dierbaar zijn, het zou hem verscheurd hebben.
 
Maar ook, en vooral, gedachten en gevoelens over wat hem werd aangedaan. Wat ons als gezin werd aangedaan. Hoe we hem daardoor al twee en een half jaar eerder kwijt waren geraakt. Omdat hij niet meer de Arnold was van voorheen.
En elke keer weer merk ik dan hoe boos en verdrietig dat me nog maakt. Vooral, denk ik, omdat het nooit echt recht gezet is, en hem en ons geen recht werd gedaan. O ja, wel door de rechtbank. Want de eis tot vrijspraak  door de Advocaat Generaal en de vrijspraak door de rechtbank waren klip en klaar, maar niet door Noorderhaven. Want zeggen: we accepteren de uitspraak van de rechtbank, is totaal iets anders dan ronduit zeggen: wij hebben het fout gedaan, hebben daar spijt van, en geloven in je onschuld, en spreken je vrij, net zoals de rechtbank deed...! Woedend kan het me maken. Vooral als ik dan bedenk dat er nog nooit iemand ‘sorry’ heeft gezegd, en dat alle, toen door hen opgelegd, verbroken contacten voor altijd verbroken zijn gebleven. En dat is onvergeeflijk!

Maar wennen? Nee. Het went niet. Gewoon omdat ik hem niet kan vergeten. Maar ook niet wil vergeten.
 
Niet vergeten.
Ik denk niet soms nog aan je, ik denk elke dag aan je.
Ik mis je niet minder maar meer.
Je bent er steeds langer niet.

Ik denk aan je als ik wakker wordt.
Ik denk aan je als de zon schijnt.
Als ik zo graag met je wilde fietsen.
Als ik zo graag met je buiten wilde zitten.

Ik denk aan je als iemand zomaar zegt: 'Alles goed?'
Nooit meer is alles goed.
Soms gaat het beter dan anders.
De ene dag is mijn gemis zachter dan de andere.

Sinds anderen zeggen:
'Het is maar beter zo hij is goed af,
zij heeft niet geleden het was niet veel meer...'
verlang ik nog meer naar je.

Mijn dag is beter als je naam wordt genoemd.
Als ik merk: Je wordt niet vergeten!
(Naar Marinus van den Berg)

trudy rhynsburger schreef op 18 November '16 - 23:36 ;

Oh, Ettje, het wordt ook niet makkelijker, net als je zegt, het onrecht was te groot, er is niet overheen te kijken.

Ik kan niet begrijpen dat Noorderhaven gewoon kan door gaan zonder te beseffen wat ze hebben gedaan. wat ze jouw familie hebben aan gedaan, kan zich herhalen zolang ze niet geleerd hebben…....

Sterkte…......

trudy rhynsburger (email)  · reageer op trudy rhynsburger

Dolph schreef op 19 November '16 - 01:08 ;

Als ik dit lees ben ik ontroerd en ontzettend boos. Sterkte.

Dolph (email)  · reageer op Dolph


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.