Herinnering bij de tijd

Meer dan de tijd van het overlijden van Arnold is deze tijd een tijd vol herinneringen. Herinneringen die ongevraagd komen.

Omdat het rond deze tijd was, inmiddels al zes jaar geleden, dat hij te horen kreeg over de onterechte beschuldigingen. Dan voel en hoor ik weer zijn radeloosheid, boosheid, machteloosheid en verdriet. En elke meimaand duikt dat bij nog steeds op. Soms zomaar, soms door iets wat ik zie, hoor, ruik of proef. Dingen die onlosmakelijk bij deze maand horen. En meer en meer besef ik dat dat ook de tijd is geweest dat ik hem kwijtraakte. En telkens weer maakt het me boos en verdrietig.

Herinneringen die komen, als ik even door m'n foto's blader, om te kijken hoe zag de tuin er vorig jaar of en paar jaar geleden uit rond deze tijd. Waarbij ik telkens weer een foto voorbij zie komen van 'het laatste klusje' waar hij mee bezig was voor Noorderhaven, op verzoek van één van de predikanten, die graag iets blijvends, namens de Geestelijke Verzorging, voor de nieuwe woningen wilde. Iets waardoor de GV ook aanwezig zou zijn als ze er niet lijfelijk waren. 

Samen, Arnold en ik, bogen we ons daarover, stoeiden met veel ideetjes en kwamen uiteindelijk met het voorstel om iets te maken dat voor een raam kon hangen, iets met mooie kleuren, waar licht doorheen scheen. En zo ontstond er een idee. Ik maakte het ontwerp en Arnold ging ermee aan de slag. En de GV was er tevreden en blij mee. En dus begon hij eraan, met heel veel liefde en plezier, zoals hij aan alles begon waar hij de mensen dáár blij mee kon maken...

 

Nu ligt het ergens hier. Want na de beschuldigingen besloten ze dat het toch maar niet door moest gaan. Omdat het besmet was... En op een gegeven moment werden de ontwerpen hier teruggebracht. Ik nam het zelf in ontvangst, maar zou werkelijk niet weten waar ik het gelaten heb. Is gewoon wég uit m'n geheugen. Zó boos was ik er over. En er naar gaan zoeken wil ik niet.

Maar ook een berichtje op het internet over de avondvierdaagse of over de dag van de muziek roept een stroom van herinneringen op, omdat ook dat toen speelde. En net als al die andere keren ben ik er weer niet naartoe geweest, naar de dag van de muziek. Gewoon omdat ik dat nog steeds niet kan. Omdat het me teveel herinnert aan die keer na de beschuldigingen en hij niet wilde, omdat hij dacht dat iedereen zou weten waarvan hij beschuldigd werd en iedereen hem er op aan zou kijken en zei: dat doen we later wel weer... Maar ja, dat later kwam niet meer! Al vraag ik me ook af: stel dat 'dat later' wel gekomen was, zou hij zich dan ooit weer zó vrij gevoeld hebben dat hij er wel weer naartoe was gegaan? Hoeveel hij er ook van hield. Dingen waar ik nooit meer een antwoord op zal krijgen en dus ook niet meer kan ervaren.

En 't herinnert me eraan hoe blij hij was dat Joëlle en Kobus tóch kwamen, zo kort erna. Dat ze kinderen en kleinkinderen hem niet in de steek lieten. En dat hij, omwille van hen, 's avonds toch meeging naar de dijk om de zon naar bed te brengen. Terwijl ík wist hoeveel hem dát kostte. En ook al lijkt het op de foto's een lieflijk tafereeltje, ik weet hoeveel het hem kostte, en hoe hij er eigenlijk niet was..., en heel erg eenzaam en in zichzelf gekeerd.

 

En zo zijn er ook duizend en één herinneringen nu ik besloten heb om nog twee jaar aan te blijven als ouderling-pastoraat, en volgende week zondag herbevestigd zal worden. Niet omdat ik zo nodig moet, integendeel zelfs, want 'k was vast van plan om te stoppen en om tijd voor mezelf te gaan nemen, maar gewoon omdat we anders menskracht te kort komen. En ja, daar zijn de meesten wel blij mee. Maar voor mij zal het vooral een moment boordevol pijnlijke herinneringen zijn aan vier jaar geleden. Want wat toen een feestelijke dag was, was een paar weken later totaal verdrongen door de nachtmerrie waar we in terecht waren gekomen, toen duidelijk werd hoe ziek hij was, en dat het ongeneeslijk was..., en zo werd die feestelijke zondag ook meteen één van de laatste zondagen dat we er samen waren...

 

En als ik er nu op terugkijk is dat bijna niet te bevatten. Zoals ik het dan ook niet kan bevatten dat ik er op dat moment geen idee van had wat me boven het hoofd hing en hoe ziek hij toen al was... Maar dat is maar goed ook. Want zou je alles weten, dan had je geen leven meer. Al zijn er best ook wel momenten dat ik het mezelf kwalijk neem dat ik het niet in de gaten had...

Gedachten en herinneringen, die komen en gaan. En die ik dan maar gewoon laat komen en weer gaan, omdat ik er toch niks over te zeggen hebben. Wat me dan weer een herinnert aan iets wat ik schilderde, over gedachten, die zijn als vogels, als meeuwen, ze zijn er altijd en onverwacht, zelfs op de mooiste plekken.

Maar 't herinnert me ook een gedicht van Dietrich Bonhoeffer:

Afscheid nemen                                                                 
is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen
en verpakken
in goede gedachten ter herinnering.

Is verwijlen  
bij een brok leven
en stilstaan op de pieken
van pijn en vreugde.

Afscheid nemen  
is met dankbaren handen
weemoedig meedragen
al wat waard is
niet te vergeten….

 

Hilde schreef op 21 Mei '17 - 20:09 ;

Wat een indrukwekkend stuk. Ook mijn man wordt beschuldigd van iets wat hij niet heeft gedaan en ik kan me dus de machteloosheid voorstellen. Gelukkig is hij niet levensbedreigend ziek. Maar iemand die het niet meemaakt kan zich niet voorstellen hoe zwaar dat er in haakt. Je weet dat je het niet hebt gedaan, maar de gevolgen kunnen enorm zijn. Zijn enorm. Ook al word je door de rechter onschuldig bevonden. Sterkte Ettje!

Hilde  · reageer op Hilde


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.