Pasen 2005

Het was een bijzonder en feestelijk moment toen ik vanavond de grote kaars van Kerst weer aanstak, maar nu als Paaskaars.



Maar minstens zo'n bijzonder en feestelijk moment was het om er vanmorgen bij aanwezig te zijn toen Jolle belijdenis van haar geloof deed, en als bevestiging daarvan de zegen ontving van de predikant.

Ruim 15 jaar geleden werd ze geboren als ons eerste kleinkind en als onze eerste kleindochter. Nu legde ze als eerste van onze kleinkinderen belijdenis af van haar geloof. En onwillekeurig gingen me gedachten naar toen... Toen ze net geboren was, en we ook naar Utrecht reden...



Een paar weken later werd ze gedoopt. Nee, in de kerk werden er toen nog geen foto's gemaakt, voorzover ik het me herinneren. Dat gebeurde later, toen we na de dienst weer thuis waren, en ze eigenlijk al te moe was om nog foto's te maken. En dus stond het huilen haar nader dan het lachen...



Daarna zijn er vele fasen in haar leven geweest, te veel om allemaal op te noemen. Met even zoveel foto's ;-) Die we in het begin nog regelmatig toegestuurd kregen...
Zoals deze:


En deze:-)



Ach, 't zal nog wel een tijdje duren... denken we, als we naar bovenstaande foto kijken.
Maar ja, de baby van toen is inmiddels wel uitgegroeid tot 'een vrouwtje in de dop'...
Met al bijna een jaar een vast vriendje... Meindert! Met wie we vandaag ook in levende lijve kennismaakten.
En wat mij betreft: goedgekeurd!! ;-)



Waar is de tijd gebleven...?

**********

n het was Pasen vandaag.
Het feest van de Opgestane Heer!
En door de belijdenis van Jolle waren we daardoor weer eens een keer in de kerk...

Natuurlijk was het voor alle betrokkenen een mooie dienst.
Geen twijfel over!!!

Maar de enkele keer dat we naar een kerkdienst gaan merk ik elke keer weer hoezeer ik een toeschouwer ben gaan worden...
En van uit dat toeschouwer zijn alles volg en het daardoor, denk ik, heel anders onderga dan m'n kinderen, die er zondag aan zondag zitten.
Misschien ook wel doordat ik me van te voren wapen..., wapen tegen: me niet willen laten kwetsen/bezeren door theologie en theologen...

En met verbazing luister ik dan later naar de verhalen van Gert Jan en Rineke...
Dat het best wel weer kritiek zal opleveren dat er een Kyi en Gloria gezongen werd... Hoezo kritiek, denk ik dan? Wat is een kerkdienst zonder Kyri en Gloria, dat kan toch niet?
En dat Taiz lied, daar zullen sommigen het ook wel moeilijk mee gehad hebben...
Maar hoe kan iemand nou moeite hebben met een Taiz lied? Waarin gezongen wordt: Dit is de dag die de Heer heeft gemaakt, laten wij juichen en blij zijn. Al zijn werken verheerlijkt de Heer. Gij, zijn engelen verheerlijk de Heer. Zon, maan en sterren, verheerlijkt de Heer. Ja, gij stormwind, maakt groot de Heer. Nacht en dag, maakt groot de Heer. Gij bergen en gij heuvelen maakt groot de Heer, vruchtbomen en cederen, maakt groot de Heer. Koningen der aarde, looft de Heer, alle gij volken, looft de Heer. Dit is de dag die de Heer heeft gemaakt. De Heer is waarlijk opgestaan, Halleluja!!
Hoe kun je daar nou moeite mee hebben? Een lied dat zo prachtig, zo jubelend de woorden van Psalm 108 weergeeft.

Blijkbaar hebben de bomen en heesters rond de kerk er meer van begrepen.





Zj jubelden het uit!!
Bij hen voelde ik, ervoer ik, wat ik in de dienst niet heb ervaren...
Vandaar dat ik Gert Jan vroeg er even foto's voor me van te maken :-)

Een vriendin van me, al jaren zoekende, bezocht vanmorgen de Paasmis in de St. Jan in Den Bosch. O wat hoopte ik dat ze daar de jubel van Pasen zou horen...
Vanavond kreeg ik een mailtje van haar. En ze schreef: " 't Zag er prachtig uit. Maar inhoudelijk kon het me niet raken. Ik miste het juichende, de overgave, de passie. Het kwam allemaal zo plichtmatig over..."
Onwetend van mijn ervaringen verwoordde ze mijn antwoord, dat ik vanmiddag niet aan Gert Jan kon geven, op zijn vraag: hoe vond je het? Misschien ook omdat ik hem niet wil teleurstellen met m'n antwoord. Omdat ik weet hoeveel tijd en energie hij en Rineke er insteken, in die gemeente..., en hoe graag hij wil dat wij een fijne dienst mogen ervaren...
Maar toch was het dat wat ook mij het meest is opgevallen (naast het feit dat het feitelijk veel te veel voor n dienst is: n het dopen van twee kinderen, n het doen van belijdenis door vijf jongeren, n de doop van n van die jongeren, n Pasen), het ontbreken van het juichende van de passie, het plichtmatige... Zelfs bij het zingen van slotlied: U zij de glorie, opgestande Heer!!

Maar desondanks hadden we toch wel een goede Paasdag! Een dag waar we zeker in dankbaarheid op terugkijken!!

En met een glimlach heb ik vanavond de foto ontvangen die Gert Jan ons meteen na ons vertrek stuurde...
De foto die hij van Rineke en zichzelf maakte, op het moment dat ze ons uitzwaaiden.
Z blij waren ze dat we weer richting Friesland vertrokken ;-) :-)

Gert Jan schreef op 28 Maart '05 - 09:42 ;

Ja, lieve Mutti, wij hebben genoten. Van zoveel moois en goeds! En we ervaren het als cadeaus, wetend dat we er zelf niets aan hebben bijgedragen – maar alles gekregen. God is goed!

Wat die dienst betreft… Ik denk dat het iets typisch Utrechts-NGK is, maar misschien is het wel typisch NGK, of misschien gereformeerd, of misschien wel iets van “overal waar twee of drie Nederlanders in Mijn Naam vergaderd zijn”. Ik herinner me dat Bill Hybels er vorig jaar een grapje over maakte: wat krijg je als je drie Hollanders samen laat aanbidden? Twee kerken.

De Jeruzalemkerk is heel pluriform. Het is een thuishaven voor voormalig Vrijgemaakten, die NGK-ers van den beginne, die sinds de jaren ‘70 de gemeente hebben gebouwd. Het is de plek waar in de jaren ‘80 legio ‘gewone’ gereformeerden naar toe vluchtten, toen de ontwikkelingen in hun thuisgemeenten te snel gingen en de geestelijke kaalslag ze benauwde: in de Jeruzalemkerk vonden ze de verdieping die ze misten. Het is de plek waar evangelischen naar toe stroomden in de jaren negentig, toen Wim Rietkerk na 20 jaar masseren en bijsturen de gemeente een gereformeerd-evangelisch karakter had gegeven: psalmen, liedboek- en opwekkingsliederen, krachtige verkondiging. De sobere, losjes op gereformeerde leest geschoeide liturgie begon toen te knellen. De evangelischen misten de ruimte om een reeks opwekkingsliederen achter elkaar te kunnen zingen, de gereformeerden vonden die opwekkingsliederen maar plat en eendimensionaal vergeleken bij de ‘schat der eeuwen’, de een stoorde zich aan het orgel, de ander ergerde zich blauw aan de ritmische begeleiding van de opwekkingsliederen. Zing je een Kyrie en Gloria dan gaan de nekharen van de voormalig synodaal gereformeerden overeind staan (was dat destijds niet het begin van de aftakeling geweest, het zoeken naar liturgische vormen in de SOW-kerken, de introductie van ‘katholieke’ elementen en latijnse teksten in de dienst?). Zing je een Taize lied, dan voelt meneer A zich door de herhaling van het refrein in een mantra geperst. Zing je een opwekkingslied ‘maar twee keer’ dan is meneer B teleurgesteld omdat hij amper de tijd krijgt het lied tot zich te laten spreken en de tekst op zich in te laten werken.

En temidden van die smeltkroes proberen we een rijke liturgie te bouwen, waarin op een verantwoorde wijze plek is voor al die elementen, waarin we proberen recht te doen aan al die verschillende emoties (die vaak onvoorstelbaar diep zitten, waarbij meningen en smaken soms op irrationele wijze gekoppeld worden aan diep beleefde pijn rondom scheuringen en kerkverlating!) maar vooral: recht te doen aan God, die ons deze verscheidenheid gegeven heeft. Verscheidenheid aan mogelijkheden om Hem te eren en lofzingen, maar ook verscheidenheid aan mensen ;-)

In de jaren heb ik geleerd de liturgie daarom primair zelf te ondergaan: zelf te genieten, zelf tot aanbidding te komen. Daarbij ben ik me bewust van het onbegrip bij kerkgenoten als ik daarbij mijn handen hef om God de eer te brengen die Hem toekomt, maar daar stoor ik me niet aan. De engelen staan vast niet met hun handen in hun zakken als ze God eeuwig lof toezingen, dus ik hoop dat ze voordat ze een engeltje worden geleerd hebben die schroom achter zich te laten ;-)

Daarbij helpt beslist dat ik een kameleontische smaak heb: de muziekkast bevat 400 CD’s met exotische wereldmuziek, rock, pop en worship, maar ook 400 CD’s met Tallis, Monteverdi, Bach, Beethoven, Schubert, Villa-Lobos, Glass… Ik geniet van goede orgelmuziek, en als er in de dienst (zoals zondag) ook nog met piano, trompet, viool en dwarsfluit wordt gemusiceerd vind ik dat heerlijk.

Ik ben me echter bewust van de noodzaak de liturgie te laten aansluiten op de smaak van deze tijd, en ik maak me in dat opzicht grote zorgen. Nog geen 1,5% van de Nederlanders onderwerpt zich vrijwillig aan orgelklanken: orgelconcerten zijn voer voor een select gezelschap, orgel-CD’s vormen een verwaarloosbaar percentage van de CD verkopen. Komt er een programma met orgelmuziek op de radio, dan zapt volgens de luistercijfers het merendeel van de klassieke luisteraars snel weg. Sowieso is het percentage liefhebbers van klasieke muziek al niet om over naar huis te schrijven. We hebben van Christus een duidelijke opdracht gekregen – en dat was niet ‘kruip op zondag met een klein clubje bij elkaar en bouw een paar fikse culturele drempels in…’

En soms bekruipt Rineke en mij dan de twijfel, of we wel goed bezig zijn. Of we niet radicaal het roer moeten omgooien, overstappen naar een gemeente die de prioriteiten anders legt: waar de focus minder hoeft te liggen op het bij elkaar houden van de eigen achterban, zodat het bereiken van de wereld de hoogste prioriteit kan krijgen. Keuzes, keuzes…

Gert Jan (link)  · reageer op Gert Jan

Arnold, pa of opa schreef op 28 Maart '05 - 22:03 ;

Amen. Gods zegen en wijsheid toegewenst.

Arnold, pa of opa (email)  · reageer op Arnold, pa of opa

Mama/Omi schreef op 29 Maart '05 - 14:46 ;

Voor dat je zo’n stap gaat doen lijkt het me goed om eens een tijdje flink te gaan shoppen ;-)
En bedenk: over vind je wel iets dat je graag anders zou zien.

Wat betreft de noodzaak die jij ziet, om de liturgie aan te laten sluiten bij de smaak van deze tijd…
‘k Denk dat je hierin heel specifiek doelt op de kerkmuziek van deze tijd en op de kerkmuziek zoals die gebruikelijk is en was… Dat heeft voor mij minder, zo niet niks, met liturgie te maken.
Liturgie/liturgiek is vooral: de mensen bewust maken van wat er nu precies allemaal gebeurt tijdens een dienst, vanaf de eerste tot de laatste minuut, vanaf de eerste tot de laatste handdruk aan de predikant. Ze bewust maken dat alles wat er in de dienst gebeurt een functie heeft en zo de dienst tot een Eredienst maakt. Weten jouw kinderen wat de handdruk voor en na de dienst betekent?
Alles in de liturgie heeft te maken met Eredienst, en bij alles wat er in de dienst gebeurt moet het besef er zijn dat alles heilige ernst is. En elke dienst moet geconcentreerd zijn rond Pasen… Pasen = woord en daad. En elke dienst hoort te beginnen met de ellende en te eindigen met dankbaarheid en de vruchten van de dankbaarheid.
Nog altijd ben ik er van overtuigd dat als dit besef zou doordringen, dan maakt het niet meer uit of je een orgel of andere instrumenten gebruikt bij de samenzang.

En het ontbreken van dat besef, dat je voelt en proeft, maakt voor mij heel veel kerkdiensten die ik hoor tot levenloze diensten.

Teveel hoor ik nog het: ik ellendig mens, het ik verlost mens en ik dankbaar mens. Alles draait hierbij om de dienst van het woord! En om ons behoud. En het mensbeeld is daarbij volledig weg, de Genade is weg en de dienst aan de wereld, onze allereerst taak, is hierbij weg. Terwijl het met Pasen juist daarom ging en het ons daarom ook zou moeten gaan in de kerkdienst. Dat is ook n van de redenen dat we vinden dat het dankgebed en de voorbeden wel als n van de laatste dingen kan in onze diensten – de nood van de wereld het laatst!

Terwijl het doel van onze kerkdiensten zou moeten zijn: toerusting om er te zijn voor de wereld! En dus zou elke dienst moeten uitlopen op Pinksteren, onze uitzending naar de wereld.

Nou ja, zo zou ik nog wel even door kunnen gaan ;-)

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi

terp schreef op 29 Maart '05 - 23:57 ;

@GJ
En ik maar denken wat zijn die gasten ‘evangelisch’ geworden…..
De strijd word gedeeld, stiekum hebben we veel gemeen.
@Mama
Als je niet weet wat je mist, kun jut een ander niet vertellen,
maar weet wat je mist(e) vertel het een ander!

terp (email)  · reageer op terp

Mama/Omi schreef op 30 Maart '05 - 16:09 ;

Beste Terp…
Hier in Friesland, en ook in Groningen, bouwden ze kerken op een terp ;-)

Je hebt helemaal gelijk. Wie niets mist kan het niet aan een ander vertellen, en aan zoiemand kun je niet eens uitleggen wat jezelf wl mist.
Maar als je weet hoe het had kunnen zijn en moeten zijn, ja, dan heb je de plicht om het aan een ander te vertellen.
En soms is dat geen leuke plicht. Maar ja, dat vertelt de bijbel ons ook al…

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi

Gert Jan schreef op 31 Maart '05 - 00:12 ;

Vorm en functie, inhoud en verschijningsvorm… Soms is het lastig ze te scheiden. Deels overlappen ze elkaar ook.

De boodschap die de kerk voor de wereld heeft is nog altijd even krachtig. In de liturgie, de dienst van het volk aan de Koning, dient die boodschap een centrale rol in te nemen. In mijn ogen leidt een ideale dienst de gemeente vanuit de verwarring en gebrokenheid, de breedte van de wereld en haar nood, via de roep om Gods ontferming en de lofprijzing langzaam toe naar de kern van Gods heilsplan, het offer van onze Heer (inclusief viering van de Maaltijd van de Heer), om daarna weer breder te gaan, via de voorbede, uitlopend in het gezegend de wereld weer in gaan: gesterkt en toegerust.

Een tweede aspect is de vorm waarin je dit giet. Die vorm is dienstbaar aan de inhoud, maar gericht op de mensen. Immers, het is de bedoeling dat de mensen het meemaken, meebeleven, begrijpen. Met hocus-pocus schiet niemand iets op – hoeveel mensen zouden nog weten dat die term afkomstig is van de instellingswoorden ‘Hoc est Corpus’ (dit is mijn lichaam)? Misschien is de toevoeging ‘Pilatus pas’ een weggevertje, dat afkomstig is uit de geloofsbelijdenis van Nicea, ‘Crucifixus etiam pro nobis sub Pontio Pilato, passus et sepultus est’. Voor de gewone mensen was het gedoe voor in de kerk een ver-van-m’n-bed show, ze konden er geen soep van koken en gebruikten die onbegrepen klanken uit de mis om al het ongrijpbare te benoemen. Alle goede bedoelingen ten spijt ging die prachtige liturgie dus volledig over de hoofden heen.

Voor moderne mensen, niet opgegroeid in de kerk, staat de culturele traditie van de hedendaagse kerk misschien wel even ver weg. Dat is wellicht moeilijk voor te stellen als je bent gepokt en gemazeld in de theologie, maar ik denk dat mijn zin over de ideale dienst zelfs voor veel regelmatige kerkgangers onbegrijpelijke elementen, beelden en concepten bevat.

Om toch iets over te brengen van dit geheimenis is het zaak aan te sluiten op wat men al kent en waardeert. Toen in de 16e eeuw het orgel vanuit de kroeg de kerk in werd gedragen was dat om beter aan te sluiten op de belevingswereld van de kerkgangers. Toen Luther drink- en dansliederen voorzag van een nieuwe tekst (Ein feste Burg ist unser Gott) had hij hetzelfde voor ogen. Deze tijd vraagt om een zelfde flexibiliteit en doelgroepgerichtheid, denk ik. Concreet: gitaren, synthesizers en drums ter begeleiding van ritmische meer geprononceerde muziek.

Terzijde, wist je dat het muziekinstrument dat Mirjam gebruikte om het volk voor te gaan in de dans waarschijnlijk een trommel was? Het woord ‘toth’, vaak vertaalt met tambourijn, is een onomatopee, een klanknabootsing. Veel percussie instrumenten heten zoals ze klinken: tom-tom, djem-bee, bon-go, gong, drrrum. Een toth was een grote open trommel, dus zonder gesloten klankkast, die een doffe dreun produceerde waarmee je snoeihard de maat kon aangeven. Geen rinkelende belletjes… Ook in de psalmen staan verschillende instrumenten die meer herrie produceerden dan we nu in de kerk – al dan niet versterkt – acceptabel vinden. Praktisch, als je een menigte wil overstemmen zonder de technische hulpmiddelen waar we nu over beschikken ;-) En Asaf, de ‘koorleider’, was volgens Kronieken een percussionist! Alles ten dienste van het doel: de gelovigen optimaal ondersteunen in de dienst aan God.

Daarmee wil ik dus niet zeggen dat een andere begeleiding het antwoord is. Gods grote goedheid is het antwoord, de begeleiding slechts het vehikel waarmee we die goedheid communiceren. Hoe beter dat vehikel, hoe liever het me is. Zodat het vehikel niet meer het begrip in de weg staat, de volle rijkdom van de liturgie ongehinderd de mensen bereikt, en de mensen gesterkt en toegerust de wereld in kunnen om te gaan doen waar het allemaal om begonnen is: in woord en daad Gods Liefde proclameren!

Gert Jan (link)  · reageer op Gert Jan

Mama/Omi schreef op 31 Maart '05 - 19:06 ;

Weet je Zeun, als ik jou zo lees en beluister hoor ik feitelijk mezelf, pakweg 20/25 jaar geleden ;-)
Inmiddels ouder en hopelijk wijzer geworden ben ik er meer en meer van overtuigd geraakt dat het niet zo zeer de vorm is, maar vooral gebrek aan kennis waardoor het in de kerken gaat zoals het gaat.
En velen vinden het prima zo. Niet moeilijk doen, niet ingewikkeld, en vooral er voor zorgen dat de zondagse dienst niet teveel van ze vraagt. Dat is een tendens van de laatste jaren, misschien 10 jaren. Want de mensen werken door de week allemaal hard, hebben het op zaterdag druk met sporten, shoppen en huishouden en willen hun zondagse prak gewoon in hapklare brokken voorgeschoteld krijgen, waar ze zo min mogelijk moeite voor hoeven te doen en inspanning voor hoeven te leveren. En ‘t allerliefst hebben ze een flinke aai over de bol, dat ze niet zijn zoals die boze buitenwereld, en daarmee kunnen ze dan weer een week voorthollen.
Triest, maar ‘k denk heel erg waar.

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi

Meindert schreef op 31 Maart '05 - 21:01 ;

leuke foto’s van Jolle. toen ze klein was ;) kvin t grappig om ‘r zo te zien… een jaar of 10 geleden.
het leuke is ook, als ik foto’s van mezelf zie van een 10 jaar geleden, dan bedenk ik me wel eens: ach joh, toen wist je nog niet eens waar Nieuwegein lag… en nu.. ;) haha.

Meindert (link)  · reageer op Meindert

Mama/Omi schreef op 31 Maart '05 - 21:30 ;

Mooi babytje h? En een lieve peuter, heel trots bruidsmeisje;-)
En bomen klimmen doet ze, volgens mij, d’r hele leven al…
‘k Herinner me trouwens dat het niet alleen in bomen is…
Ooit kampeerde ze eens met ons in Lattrop, en gingen we boodschappen doen in Denekamp. En voor ik iets kon doen of zeggen liep ze vrolijk over een hele rij winkelwagentjes te banjeren…
En begreep er niets van dat dat niet mocht;-)
‘t Is een bijzonder kind, en dat is ze!!

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi

Meindert schreef op 31 Maart '05 - 21:47 ;

100% mee eens. :-D btw klimmen over winkelwagentjes…. Jolle, als je dit leest: foei! :-P haha…

Meindert (link)  · reageer op Meindert

Mama/Omi schreef op 01 April '05 - 15:45 ;

Ach Meindert m’n zeun, dat FOEI!! hielp toen ook al niet.
Ze was alleen maar zwaar beledigd dat het van ns niet mocht. Want thuis mocht het wel…;-p

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi

Meindert schreef op 01 April '05 - 17:46 ;

hahaha… ohw dus ik moet eigenlijk zeggen: ‘Rineke en Gertjan: foei’ hahaha :P

Meindert (link)  · reageer op Meindert

Joëlle schreef op 01 April '05 - 19:42 ;

Tuurlijk mag je wl over winkelwagentjes klimmen! We deden niks anders na de kerk een paar jaar geleden. Paps en mams nog aan het koffiedrinken? Huppatee, Hetty en ik zaten boven op de winkelwagentjes.

Trouwens, over dat bruidsmeisje zijn.. Hilde en ik zaten op een gegeven moment beiden in een boom. En haar jurk ging kapot, de mijne hangt nog steeds netjes in de kast. Ik heb ‘m een half jaar later gedragen tijdens de kerstmusical toen ik de engel Gabriel moest spelen. Ondertussen kwam de zoom van de jurk bij m’n knien! :-D

Pas op Meindert… Mijn vader heeft honderden (misschien wel duizende) dia’s van Ilia en mij als kleine kids. Hier een kapotte knie, daar vrolijk op de fiets met je eigen slaapmatje achterop. Dat is pas stoer! ;-)

Joëlle (link)  · reageer op Joëlle

Mama/Omi schreef op 01 April '05 - 21:19 ;

Nou ja, dat van dat boompjeklimmen met je bruidsmeisjesjurk aan wilde ik niet vertellen… Maar nu jij het zelf hebt gedaan… Kun je het je voorstellen Meindert? Een bruidsmeisje dat in een dikke groen boom klimt, terwijl er nog in de kerk een zegen over het huwelijk gevraagd moet worden, en ze dus nog netjes moet blijven. Kun je je voorstellen hoe Annelies zich voelde met zulke bruidsmeisjes??? Arme bruid!!
Je zou ze toch kielhalen, na ze eerst die mooie jurk uitgetrokken te hebben ;-)

En wat betreft die winkelwagentjes: nee, dat mag niet!!! ;-) Foei!!

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi

Meindert schreef op 02 April '05 - 00:19 ;

haha, ja das dus Jolle. mij schiet weer die ene kreet tebinnen ‘het is een bijzonder kind griet, en dat is t’. tsja… groene bomen en smetteloos witte jurkjes… tss. Jolle toch.
tsja nu kan ik me er niet zo goed bij voorstellen wat een bruid moet voelen op zo’n moment. aangezien ik geen vrouw ben. en al helemaal geen bruid. dus ja… maar, daarbuiten, de frustratie, ja, inderdaad… kan ik me enigszins wel indenken ja! en dat door Jolleke dr schuld… t-t-t-t

en Jolle… ik deel oma’s standpunt volledig… winkelwagentjes >>> zijn NIET om op te klimmen!!! * foei* :P

Meindert (link)  · reageer op Meindert

Meindert schreef op 02 April '05 - 00:20 ;

en ohwja… kielhalen? nou, dat gaat me dus weer een ietsiepietsie te ver. een vermanende tik op de vingers is beter op zn plaats denk ik. gepaard met een boze blik. dat kan in sommige (niet al te hopeloze gevallen) best wat uitrichten. toch?

Meindert (link)  · reageer op Meindert

Annelies schreef op 02 April '05 - 09:43 ;

Meindert, volg jij het nieuws niet? Een tik op de vingers mag niet meer!! Donner heeft dat heel duidelijk gezegd. Over kielhalen daarentegen heeft hij niks gezegd, dus dat is politiek gezien nog verantwoord….;-)

Annelies (email)  · reageer op Annelies

Meindert schreef op 02 April '05 - 12:52 ;

ach de politiek heb ik sowieso al nix mee op. ze kunnen de orde niet handhaven op een fatsoenlijke manier… laat staan dat ze weten wat opvoeden is.
als ik terugkijk… ben ik toch best blij dat ik momenten aan kan wijzen dat mn vader me terecht gewezen heeft dmv een corrigerende tik. of een flink boos gezicht.
en wat de politiek zegt over opvoeden? waar-de-loos! zo van: ach laat toch gaan die kindertjes. slaan doet pijn en dat mag niet. mishandeling.
nou als je soms van die kindertjes iets ziet slopen en je zegt er wat van.. je krijgt een grote mond terug. geen respect voor de ouderen (ik heb het nu over onze buurvrouw, niet over mezelf ;) ze waarschuwde een jochie dat met een steen een auto aan t bekrassen was. reactie terug: hou je *** dom *****mens) dus tsja.. over de ‘opvoedings-politiek’: mag ik heel hard lachen??

en als ze idd zouden beginnen over dat kielhalen niet mag… okej, mee eens. maar als je de jeugd niet terecht mag wijzen? oei

(ehm.. zei k dat allemaal :-S ;-))

Meindert (link)  · reageer op Meindert

Mama/Omi schreef op 02 April '05 - 13:54 ;

Grinnn. Ja zeun, dat zei jj allemaal. Maar je hebt wel een beetje gelijk. Er is inderdaad een levensgroot verschil tussen een opvoedende tik en mishandeling. Alleen… die grens is zo dun, dat is het beroerde ervan. En voor je het weet wordt het dan toch mishandeling. ‘t Mooiste en beste blijft natuurlijk dat je ouderlijk gezag voldoende is om met een woord of blik je kinderen terecht te wijzen.
En inderdaad, de kindertjes van nu hebben weinig respect meer voor volwassenen en al helemaal niet als ze terecht worden gewezen. Dus hoe dat verder moet gaan? Geen idee. Maar dat er wat moet veranderen is zeker. En die verandering zal dus moeten beginnen in de gezinnen, n in de televisiereclames, waarin kinderen alleen maar horen dat ze ergens recht op hebben…, en dat je slim moet zijn om je zin te krijgen… En dat ouders niet moeten zeuren enzo… En als je papa aan jouw chips of kippepootje komt, dan geef je hem gewoon een mep… Want dat schijnt wel te mogen ;-)Rare wereld.

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi

Annelies schreef op 02 April '05 - 14:14 ;

Volgens mij heeft Jochum u geen mep gegeven toen u lang geleden de grootste kippepoot pakte….Hij heeft het slechts op de klaagmuur geschreven. Mag hij dat nu dan alsnog doen, die mep geven?? ;-)

Annelies (email)  · reageer op Annelies

Meindert schreef op 02 April '05 - 14:39 ;

ja dat bedoel ik nou… die reclames en al die vreselijke fantasieloze programma’s op tv. waar zijn de kinderfilms met een moraal. genieten van bambi en sneeuwwitje is er niet meer bij. nee in plaats daarvan simpsons ofzo. en series a la ‘dragonball z’. als ik iets namelijk zinloos, fantasieloos en agressie-opwekkend vind, zijn het wel die moraal-loze en irritante ‘tekenfilms’ en ‘zet-de-kinderen-tegen-de-ouders-op’ reclame’s. ben ik me daar toch even blij dat wij (schijnbaar ouderwets) geen tv hebben thuis. ;-)

Meindert (link)  · reageer op Meindert

Mama/Omi schreef op 02 April '05 - 15:48 ;

Nee, natuurlijk mag Jochum dat niet alsnog doen! Hoe kom je daar nou bij?? Omdat dat tegenwoordig in de Mora-reclame mag? Foei toch, Annelies!! En trouwens, dat ik de grootste kippenpoot nam, daar was wel wat aan vooraf gegaan ;-) Ongeveer zoiets als die reclame waarin die moeder een getal opgeeft te raden onder de tien, en vervolgens zelf wint ;-)
En hij zal er echt niks aan over gehouden hebben, want hij kon z’n frustraties erover kwijt op de ‘klaagmuur’;-)

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi

Mama/Omi schreef op 02 April '05 - 15:53 ;

Daarom kijken wij ook maar zelden televisie. ‘t Nieuws, een actualiteiten programma en een enkele keer een film, als het een goeie film is, en verder staat ie hier meestal uit!
Heerlijk rustig is dat, sinds de kinderen allemaal uit huis zijn en wij weer zelf bepalen wat er wel of niet gekeken wordt.
En zonder teevee, mis je echt niks;-) Nou ja, bijna echt niks!!
Desondanks hebben we vorig jaar toch een nieuwe aangeschaft vorig jaar toen de andere het niet meer deed. Want er echt helemaal zonder zou ik ook niet willen.

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi

Meindert schreef op 04 April '05 - 11:30 ;

tsja naja… wel of niet helemaal zonder kunnen… ik ben blij dattik helemaal zonder kan. en af en toe een film kijken… kan ook om mn computer ;-) tv opzich. van mij hoeft t niet. en ik hoef ook geen nieuwe te kopen als ie kapot gaat. want ik heb er geen. haha.

Meindert (link)  · reageer op Meindert

Mama/Omi schreef op 04 April '05 - 17:37 ;

Voor mij is het geen kwestie van er zonder knnen of willen…
Soms vind ik het gewoon leuk om iets even te zien. En andere, de meeste dingen, interesseren me niet veel, dus dan kijk ik ook niet.
En de meeste films al helemaal niet ;-)
Maar een kunst programma zien, of een goede discussie, daar hou ik wel van.
En er voor kiezen om geen televisie te hebben is prima toch?! Mits het anderen niet verboden wordt;-)

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi

Joëlle schreef op 05 April '05 - 17:42 ;

Idd, en af en toe zo’n spannende detective bij de KRO of BBC is ook niet mis… ;-)

Joëlle (link)  · reageer op Joëlle

Meindert schreef op 05 April '05 - 19:16 ;

achja.. wat heet. spannend >> voorspelbaar ;-) dus ja.

Meindert (link)  · reageer op Meindert

Pieter Kole schreef op 05 April '05 - 20:04 ;

Even een korte reactie / aanvulling op het stukje van Gert-Jan met betrekking tot het gebruik van het orgel (00:12) : “Toen in de 16e eeuw het orgel vanuit de kroeg de kerk in werd gedragen was dat om beter aan te sluiten op de belevingswereld van de kerkgangers”. Voor zover ik heb geleerd werd het orgel al sinds de 8e eeuw in de kerken gebruikt (757 Pepijn de Korte in Frankrijk, 800, Lieve Vrouwe Kerk te Munchen, 812 Domkerk te Aken. Later in 980 een groot orgel in Winchester en 1226 Erfurt, wat ingewijd wordt op Goede Vrijdag!). Het werd hierbij voornamelijk gebruikt om voor en na de dienst de “aandacht der gelovigen op te wekken en tot feestelijkheid te stemmen” en af en toe bij liturgische gezangen (meestal om de cantus firmus mee te spelen). Na 1400 kreeg het orgel een vaste plaats in de eredienst. Buiten de kerk werd het orgel sporadisch gebruikt en dan alleen de zogenaamde “regaal”, welke draagbaar is. Het orgel werd in de (Rooms Katholieke) eredienst gebruikt om de koorzang te begeleiden, de Misgezangen met het koor te alterneren en om zelfstandige stukken te spelen. Na de reformatie wilde men het orgel als ‘rooms’ instrument aanvankelijk niet gebruiken bij de gemeente(volks)zang. Omdat er veel klachten binnenkomen over het zingen; het is traag, verward, te luid en alle noten evenlang. pleit Constantijn Huygens er als eerste voor om het orgel weer te gaan gebruiken. Na het midden van de 17e eeuw wordt dit gebruikelijk. Dat het orgel uit de kroeg werd gehaald omdat dit bij de mensen aansloot is nieuw voor me…

Ook bij ons in de PKN-gemeente de Schakel in Leeuwarden wordt er verschillend gedacht over het gebruik van instrumenten tijdens de eredienst. Ons kerkgebouw beschikt niet over een orgel, maar de liederen worden begeleid door piano of een ensemble (bijvoorbeeld een jeugd-orkest, een grootorkest of een combo). Vooral omdat de kerkmusicus (Marcus Veenstra) zelf de muziek hiervoor schrijft werkt dit heel goed. Toch merk je dat als er ‘traditionele’ muziek wordt gezongen, zoals de psalmen of een aantal gezangen uit bijvoobeeld het LvK, er iets ‘mis’ gaat; het ritme loopt niet, er is niet genoeg draagkracht. Dit heeft volgens mij te maken met de ‘aard’ van deze liederen (de melodie). Deze ‘past’ beter op de klanken van het orgel. Het lijkt me dus optimaal als je veel verschillende begeleidingsvormen voorhanden hebt en deze kunt inzetten bij de ‘juiste’ muziek. Mijn eigen ervaring is nog steeds dat ik psalmen niet goed kan begeleiden op een piano en taize- (liefst a capella!) of opwekkingsliederen niet op een orgel.

Pieter Kole (email)  · reageer op Pieter Kole

Meindert schreef op 05 April '05 - 20:43 ;

zo. ja en amen ;-)

Meindert (link)  · reageer op Meindert

Mama/Omi schreef op 05 April '05 - 23:52 ;

Dankjewel Zeun Pieter, voor deze deskundige aanvulling.
Ja, je bent organist of niet ;-)
Ben net als jij er voor om de begeldeiding aan te passen aan de te zingen liederen. En daarbij zou IK het orgel niet graag willen missen in de eredienst.
Elke keer als we op de radio een dienst horen, en dat is toch bijna elke zondag, merk ik hoeveel impact het zingen op me heeft, en hoe ik soms geneigd ben, als het nergens naar klinkt, doordat de begeleiding niet klopt, om maar af te haken ;-(

Trouwens, ‘t idee van Gert Jan, dat alles anders zal worden als… is gewoon een misrekening. Immers, er zijn al zoveel kerken geweest die dat geprobeerd hebben, waar het orgel moest plaats maken voor de piano, het drumstel en een band.
En ‘t heeft, tot nu toe, nergens gewerkt. Kijk maar naar de RK-kerken, en de huidige PKN-kerken, waar ze het jren geleden al probeerden…
Nee, hoe meer ik er over nadenk, en dat doe ik nog steeds, hoe meer ik tot de overtuiging kom dat de mnsen moeten veranderen, en dat de prediking moet veranderen, en de mensen meer kennis moeten krijgen van de betekenis van de Eredienst. Dienstbaar zijn aan de wereld. Tot een zegen zijn voor de wereld… dan ontvang je pas zelf zegen.

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.