Nog een weblog

Nu Gert Jan er over geschreven heeft op zijn weblog,
kan ik natuurlijk niet achterblijven, voel ik me min of meer gedwongen...

Tijdens het voorbereiden van de expositie, waar ik eerder al eens over schreef,
stelde iemand voor: om naast de schilderijen die geëxposeerd gaan worden in Noordduyne,
het Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg in Den Helder,
en naast het boek dat Arnold van alle schilderijen heeft gemaakt,
er ook een weblog over te maken.
Zodat de mensen, die dat willen, ook daar, op hun gemak,
er nog eens naar kunnen kijken,
en er over kunnen lezen.
Én de schilderijen kunnen zien die niet op de expositie hangen.

Dat leek me wel een goed idee.
En dus ben ik een tijdje geleden begonnen met de schilderijen daar te plaatsen.

Een hele klus. Niet alleen qua werk, maar ook omdat het betekent:
opnieuw door al die gevoelens en emoties heen kruipen.
Want dat gebeurt er gewoon, of je het wilt of niet.

Soms is dat heftig en pijnlijk.
Maar 't geeft van sommige stukken ook het gevoel:
dat is geweest, dat is voorbij.

En een andere keer realiseer ik me:
hoe diep ik er doorheen gegaan ben.
Wat me dan tegelijkertijd dankbaar maakt,
omdat ik er doorheen gekomen bén.
Het had ook anders kunnen gaan...

Maar een lange weg was het wel,
en is het soms nog.
Ook, omdat het me steeds duidelijker wordt:
dat sommige dingen nooit over zullen gaan,
en het me laat zien: dit bén ik, met alles erop en eraan.

En ooit schilderde ik die weg zo:
als een trap, waarvan ik de treden één voor één,
maar wel gesteund door Jan en de Psych,
en met hun support, zelf heb moeten uithakken.

Vandaag las ik in de krant een zinnetje van Fons Jansen:
"Op iedere top bevindt men zich aan de rand van de afgrond."

Ik heb ervaren hoe waar dat is.
En zo voelt deze stap ook wel een beetje.

[Dondersteen] schreef op 21 Mei '06 - 19:19 ;

Ik heb alle schilderijen bekeken en veel teksten gelezen (niet alle). Wat een proces en wat een pijn. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet in de kerk (als instituut) geloof, ik geloof in mensen, ik geloof dat er meer is dan wij, ik weet dat er meer moet zijn want hoe moet de wereld anders zo prachtig geworden zijn? Maar de kerk is niets voor mij. Dat wil niet zeggen dat ik daarmee de kerk als instituut uitsluit, ze doet ook veel goed. Veel mensen vinden er steun, kracht, de armen die jij zo vaak beschrijft. Maar er zijn ook mensen die, vanwege de kerk en hun vertaling van geloof, beschadigd raken door dat instituut. En dat kan toch nooit, in oorsprong, de bedoeling zijn geweest? De kerk hoort een veilige haven te zijn, een open huis voor iedereen. En dat is ze helaas lang niet altijd.

Wat ben ik blij dat er voor jou woorden waren, papier, verf, klei, zodat je toch kon blijven praten. Want dat is het allerbelangrijkste. Knap dat je het durft te delen, dat moet een hele lastige stap geweest zijn. Als ik het al eng vind om mijn tekeningen te ‘delen’, dan moet dit voor jou een drempel zijn geweest zo hoog als de berg die je schildert. Heel knap! Ik buig daar diep voor.

[Dondersteen] (link)  · reageer op [Dondersteen]  · lees reactie van Ettje

Ettje schreef op 21 Mei '06 - 22:03 ;

In reactie op Dondersteen; Ben zelf ook blij dat er verf, papier en klei is, om m’n gevoelens en emoties op/in kwijt te kunnen, anders was ik er misschien in gestikt.
Dat de kerk zo omgaat met mensen is inderdaad treurig. Laatst las ik: de kerk hoort een streelgebaar te zijn. Ja, dacht ik, zou zou het moeten zijn. Maar helaas! Mij hebben ze veel ontnomen, maar gelukkig niet m’n geloof, en uiteindelijk is dat het waar je troost en kracht in vindt, en helemaal als je daarbij steunt ontmoet van die kerkmensen/gelovigen die wél weten wat de kerk hoort te zijn. En gelukkig zijn die er ook. Zelfs meer dan ik dacht. En zo ontdekte ik dus dat die ‘armen van God’ ook, misschien wel vooral buiten de kerk te vinden zijn, al zijn ze ook wel in de kerk te vinden hoor. Zou ik dat ontkennen, dan zou ik hele lieve vriendinnen en vrienden van me te kort doen.
En ‘t heeft me ook winst opgeleverd. Want zou ik nu nog in de kerk gezeten hebben, ik zou nooit zijn gaan schilderen of kleien :-) !

En ‘t was het niet alleen de kerk waardoor ik zo in de problemen kwam. Ook thuis was er heel veel fout gegaan. Iets wat ik wel wist, maar me nooit zó bewust van was, als toen ik eenmaal in de vernieling terecht gekomen was. Pas toen kwam er ruimte om ook dat onder ogen te durven en te kunnen zien.

En dan te bedenken dat er nog veel meer schilderijen op dat weblog komen… Nog een stuk of zeventig te gaan.
Ja, ‘t was heel eng om er mee naar buiten te komen. ‘t Heeft dan ook lang geduurd voor ik zover was dat ik een expositie aandurf. Dat gaat in juli gebeuren. En dit weblog is een soort generale repetitie :-)
Maar ik bewonder, op mijn beurt, jouw schilderkunst! Dat zou ik dus nooit kunnen, schilderen zoals jij!

Ettje (email) (link)  · reageer op Ettje


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.