't Is een bijzonder kind...

En dat is 't ie!
Al vanaf het eerste moment dat ik hem na de geboorte in m'n armen hield, wist ik het...
 


Dat 't een bijzonder kind is...
Maar ook dat er iets heel erg fout was...


En niemand die het geloofde.
De verloskundige niet. De huisarts niet....
De kraamvisite niet. En dus deed ik er maar het zwijgen toe.
En speelde de gelukkige moeder en de roze wolk...

Maar 't had wel tot gevolg dat ik niet geloofd werd toen hij op de 10e dag met een boog ging spugen...
Dat lag gewoon aan mij, door m'n idee dat er iets mis was.
Gelukkig nam de weekendarts me wel serieus, toen hij die zaterdagmorgen niet meer wakker te maken was...
Met z'n studieboek onder arm kwam hij binnen, om het van stap tot stap te kunnen zien.
En nadat we hem met veel moeite een beetje 'wakker' hadden kunnen maken, en wat voeding hadden kunnen geven, in z'n blootje, was het duidelijk zichtbaar hoe z'n maag dat, sneller dan het er in ging, weer naar buitenwerkte...
De conclusie was toen snel gemaakt: een maaguitgang die te nauw was, en operatief wijder gemaakt moest worden.
Met spoed werd hij opgenomen en een paar dagen daarna geopereerd. Toen nog een behoorlijke ingreep.
Daarna volgde er nog een operatie aan het middenrif, waar een fikse breuk in zat, waardoor  z'n maagje steeds boven het middenrif zat, en er werd, bij toeval, een hartruisje ontdekt.


"Dan hebben we nu alles gehad" zei de huisarts, 'jij je zin, je had gelijk dat er iets fout was".
Maar ik wist dat er meer was... En weer werd ik niet geloofd.

"Moederdier instinct", noemde Prof. Bossina het jaren later, "met dit verschil: dat een moederdier zo'n jong afstoot omdat het niet levensvatbaar is". "Terwijl een mensen-moeder er alles voor over heeft om d'r kind te genezen, als dat mogelijk is".
Maar ja, toen waren er inmiddels al vijf jaren verstreken, waarin heel veel gebeurd was.

Vanwege het hartruisje, een gaatje dat vanzelf dicht zou groeien, mocht hij heel veel dingen niet die een normale peuter en kleuter wel mochten.
Hij moest langer in de box blijven, er werd een loopren van twee bij twee meter in de tuin gemaakt, en we moesten hem vooral rustig houden, waarbij hij dagelijks valium moest slikken. Een zware dobber, voor een zo levenslustig kind.


En hard voor ons, als ouders. Maar we wilden wel het beste voor ons kind...

Gezondheid! En eindelijk, kort na z'n vierde verjaardag was het gaatje dicht, kon de vlag gehesen worden, volgens de deskundigen, en mocht hij alles wat een ander kind van zijn leeftijd ook mocht. Hij kreeg z'n eerste fietsje, kon gewoon naar de kleuterschool... en speelde het liefst buiten.
En mijn twijfels, daar sprak ik maar niet meer over.... tot....

Want toen begon het pas.
Steeds vaker gebeurde het dat hij thuisgebracht werd. Ergens 'buiten kennis' gevonden, door iemand in de buurt, en een enkele keer door onszelf.
En elke keer weer trok de huisarts dezelfde conclusie: gevallen, een lichte hersenschudding en daardoor even buiten kennis...
Mijn verhaal, dat er iets heel anders aan de hand was, het idee alleen al..., werd resoluut van tafel geveegd.
Ik moest ophouden met zeuren.

Tot die ene keer. Het was Kerst, de tweede Kerstdag. En Arnold was met ze naar het Kinderkerstfeest in de kerk geweest, terwijl ik op de jongste paste.
Na afloop zette hij ze af bij de cafetaria, vlakbij, waar ze een fricadel mochten halen, omdat ze de kip die we 's middags gegeten hadden geen van beide lusten.
Daarna zouden ze lopend naar huis komen.
Maar dat lopen werd rennen, omdat ze oudere broertje dreigde ze allebei op te eten als ze thuis waren...
De bel ging, ik deed open, en zag hem meteen liggen, naast de voordeur in de tuin... En in een flits wist ik het: een hartstilstand.
Daarna ging alles razendsnel. Arnold die meteen begon met reanimeren, de dienstdoende huisarts die er binnen een paar minuten was,
terwijl ik ondertussen probeerde de andere kinderen bezig te houden en af te leiden...

Als door een wonder kregen we hem terug, en werd hij voor de tweede keer geboren...
Maar nu liet ik me niet meer in de hoek zetten met: er is niks!
De kinderarts die door de huisarts gebeld was, en die op dat moment aan z'n kerstdinee zat, probeerde het nog wel...
En daardoor kon ik pas de volgende dag bij hem terecht, waarna ik na heel veel praten en aandringen, en steeds maar weer er op hamerend dat het volgens mij kwam door inspanning die z'n hart niet kon hebben, uiteindelijk de verwijzing naar de kindercardioloog in Groningen kreeg, waar ik op stond.
Na nog de  opmerking geïncasseerd te hebben: zou je niet liever naar Maastricht willen?...

Nog diezelfde week konden we in Groningen terecht. Wat er in de verwijsbrief stond was natuurlijk heel erg geheim, zo ging dat toen nog,
Maar 'k kon het wel min of meer raden, gezien de reactie van de beide kindercardiologen.
(Veel later kreeg ik het eens te lezen: er stond: wilt u deze zeurende moeder even geruststellen.)
En weer moest ik op m'n stuk blijven staan, en blijven volhouden dat ik het zeker wist: dat het met inspanning te maken had.
Daar hadden ze nog nooit van gehoord, en een cardiogram in rust zag er prima uit, en de foto's zagen er prima uit, dus er was niets aan de hand.
Maar ik bleef volhouden dat er wel iets aan de hand was, en wilde dat ze een inspanningscardiogram zouden maken.
En zei, uit pure wanhoop, ik blijf hier zitten tot er een inspanningscardiogram gemaakt is!!! Ik laat me niet meer met een kluitje in het riet sturen!!
Blijkbaar zagen zij dát niet zitten :-), en haalden een beetje wanhopig door mijn vasthoudenheid, Prof. Bossina erbij, die me opnieuw m'n verhaal liet vertellen...,
en met meer dan normale belangstelling luisterde... en vroeg en weer luisterde... Eindelijk vond ik gehoor en kreeg weer hoop.
Maar hij moest me teleurstellen, omdat ze niet de apparatuur hadden om een inspanningscadiogram te maken, om de doodeenvoudige reden dat dat nooit gedaan werd bij kinderen.
Geen probleem, zei ik, opgelucht omdat ik voelde dat hij me wel serieus nam, m'n broer werkt bij de firma Lode, waar de meeste inspanningsfietsen gemaakt worden, daar zullen ze er zeker een oplossing voor weten.
Toen was een telefoontje gauw gepleegd, en kon ik naar huis met de toezegging dat we een oproep zouden krijgen zodra de fiets er was.
En dat duurde gelukkig niet lang.

Vol spanning vertrokken we die morgen naar het ziekenhuis, spanning ook, omdat ik dacht, stel je nou toch eens voor dat ik voor niks zo'n stampij heb gemaakt...
En spanning was er ook bij de artsen, merkte ik, maar om een andere reden... Omdat ze meer en meer waren gaan vermoeden dat ik wel eens gelijk kon hebben, en omdat het voor hen allemaal helemaal nieuw was...
Zelf hadden ze geen ervaring met het maken van een inspanningscardiogram. Dus hadden ze daarvoor de hulp ingeroepen van Prof. Hartmann, een kei op zijn vakgebied, maar dan voor volwassenen.
De draden en plakkers werden aangebracht, de fiets op de juiste hoogte afgesteld, en toen kon het beginnen... Vol verwachting keek iedereen toe.., en onze zoon had er zin in...
Om al na een paar minuten allemaal opgeschrikt te worden door de uitroep van Prof. Hartmann: stoppen, nu, direct... Op het nippertje werd een infarct voorkomen.
En hoe beroerd het ook allemaal was, zelden heb ik me zo opgelucht gevoeld als toen. Omdat eindelijk bleek dat ik al die jaren gelijk had gehad.

En weer werd het advies: hem zo rustig mogelijk houden, niet meer fietsen, niet meer alleen buitenspelen, alle inspanning voorkomen. Tot, zo werd er in eerste instantie gezegd, we middels een hartcatherisatie weten wat er precies aan de hand is. En die catheterisatie kwam er, en hij lag negen weken in het ziekenhuis...
Een catheterisatie die hen een beeld gaf van z'n hart, maar minstens even veel vragen opriep waar niemand een antwoord op had. Het filmpje lieten ze zien aan de Hoogleraar volwassenen cardiologie, die hen stom verwonderd vroeg hoe ze aan een filmpje kwamen van iemand die op z'n minst tachtig jaar moest zijn... En waarom waren er nauwlijks kransvaten te zien... Allemaal dingen waar niemand een antwoord op had. Het Universiteits Ziekenhuis in Boston werd ingeschakeld. Ook zij bekeken het filmpje, maar konden er niet meer uithalen dan er al uitgehaald was.  En dus werd besloten dat hij eerst naar huis ging, en in een later stadium opnieuw gecatheteriseerd zou worden, als ze de deskundigheid uit Boston in huis hadden en andere catheter, die misschen wel de kransvaten zichtbaar konden maken... (Maar ook later is het altijd een raadsel gebleven, het hoe en wat... een stofje in z'n bloed, die de verkalking hoogswaarschijnlijk veroorzaakt... verder zijn ze nooit gekomen, terwijl toch vele deskundigen in de hele wereld zich erover gebogen hebben...)
En ze hadden bedacht dat het goed voor hem zou zijn als hij onder strenge begeleiding van een arts dagelijks zich zou inspannen, zodat elke keer als hij net aan of even over de grens was van z'n kunnen er nieuwe kransvaten aangemaakt zouden worden. Dus dat werd zoeken.... Naar een ziekenhuis of revalidatiecentrum die dat wilde doen... Wat niet gemakkelijk was. Want eerlijk gezegd durfde geen enkele arts en geen enkel ziekenhuis of revalidatiecentrum dat aan... Want stel je voor... Ja, stel je voor, dat vonden wij ook, maar we stemden er toch mee in..., want een andere optie was er ook niet. En het theoretische verhaal leek ons wel te kloppen.
En eindelijk, na heel lang zoeken en praten bood de nieuwe kinderarts hier aan om het onder zijn begeleiding te doen... mits het ziekenhuis er mee instemde en wij er voor tekenden hen niet aansprakelijk te stellen als het mis zou gaan... Dat deden we, omdat we vonden dat er geen andere keus was. En toen was het wachten op de fiets, die ook voor hier apart gemaakt moest worden... Wat nu niet zo snel ging als de vorige keer. hoevaak we er ook achteraan belden...

Achteraf: maar goed, dat het allemaal zo lang duurde. Al vonden we dat toen niet.

Want opnieuw vonden we hem op straat... Net iets meer gedaan dan hij mocht doen. Want o wat was het moeilijk om tussen de twee lantaarnpalen te blijven die z'n moeder voor hem had uitgekozen, waardoor ze hem in het oog kon houden... Z'n grote broer kwam ons alarmeren: hij ligt op straat en zegt niks meer....
En weer ging hij naar het ziekenhuis, waar ze net kort daarvoor de kennis uit Amerika 'binnen hadden gekregen', doordat één van hen naar Amerika toe was geweest, en de betere catheters, waardoor het besluit gauw genomen was: eerst een nieuwe catheterisatie, voor we verder gaan met de eerder gemaakte plannen...

Toen brak de 25ste augustus 1976 aan. Een dag die voor altijd in ons geheugen gegrift staat. Ik zat buiten, met Beppe, die zoals altijd als hij in het ziekenhuis lag hier de boel draaiende hield, in afwachting van een telefoontje dat het achter de rug was.... Best wel relaxed allemaal...
Toen ging de telefoon. Eerder dan verwacht. De kindercardioloog. En de boodschap was: kunnen jullie NU naar Groningen komen? Het is mis gegaan. Hij heeft een hartstilstand, en we krijgen z'n hart niet meer opgang. Zijn nog wel bezig met reanimeren, maar hou er rekening mee dat hij overleden is als jullie hier zijn...
Vandaag keek ik even in m'n dagboekje van toen,  en zag het zoals het was, alleen de datum ... er waren geen woorden voor!
Arnold gebeld op z'n werk, de rit naar Groningen die toen nog uren duurde omdat het nog geen vierbaansweg was en overal wegwerzaamheden waren...
En toen de aankomst in het ziekenhuis, waar de kindercardioloog én de kinderpsychiater die ons tot dan toe begeleid had, ons stonden op te wachten.
En weer kregen we hem terug, weer werd hij opnieuw geboren...
Voor de derde keer geboren...
Het was ze toch nog gelukt hem te reanimeren....
Maar meteen daarna, nadat we even bij hem geweest waren, kwam de volgende dreun...
Het ziet er zo slecht uit, dat hij hooguit nog maar een paar weken, maanden... misschien een jaar leeft...
Dood gewaand, teruggekregen, en toen dat bericht. Het was gewoon teveel om op één dag aan te kunnen...

Een paar dagen daarna kwam hij alweer thuis uit het ziekenhuis. Toen begon het geknok met allerlei overheidsinstanties, voor de nodige aanpassingen en voorzieningen. Terwijl er ook nog op dat moment een wetswijziging plaatsvond, waarbij iedereen vervolgens de financiële verantwoordelijk naar de ander verwees, waardoor toegezegd geld uiteindelijk een lening werd.  Maar het huis werd aangepast, er kwam een rolstoel, ik 'kreeg' een auto om hem naar school te kunnen brengen, z'n fiets verkochten we, en daarvoor in de plaats kreeg hij een spoortrein...,
waar hij overigens met liefde z'n babybroertje mee liet spelen, omdat hij dat spoor haatte, zoals hij alle dingen haatte waarmee we probeerden z'n leven te veraangenamen...

,
want hij wilde maar één ding: buitenspelen, zoals alle kinderen van zijn leeftijd, en weg uit de tuin...

Eén keer is het daarna nog weer misgegaan, toen hij in een onbewaakt moment op het schoolplein mee ging doen met kettingtikkertje. Gelukkig had een van de onderwijzers reanimeren geleerd, waaroor hij voor de vierde keer opnieuw geboren werd....
Wel had die keer ook een echte hersenschudding opgelopen, waarmee hij bewees ze wel te hebben, maar niet altijd te gebruiken, volgens de huisarts:-). Dat kostte hem een week ziekenhuisopname en daarna nog een week thuis in bed...

En zo gauw het kon, maar ook toen waren we al weer jaren verder, kreeg hij een elektrische rolstoel, wat hem meteen een stuk mobieler maakte, en een stuk zelfstandiger..., maar voor hem nog niet zelfstandig genoeg. Want o wat had hij deen hekel aan die rolstoel, die hem zo'n etiket opplakte... Hij wilde gewoon zijn, zoals iedereen.
Dus toen hij zestien werd kwam er, onder de strikte voorwaarden van de cardioloog, een snorfiets....

Op z'n 17e ging uit huis, om te studeren aan het conservatorium, solozang, wat gelijk stond aan topsport ;-) Maar ja, het was zijn wens, en 't hoorde allemaal bij het loslaten...
En twee jaar later kwam er een vrouw in z'n leven, met wie hij trouwde, en samen kregen ze drie kinderen. En altijd was hij druk... eerst als student op het conservatorium en later, via de fotobranche, in de ICT-branche..., en daarnaast  is hij ook nog eens altijd druk met allerlei kerkelijke activiteiten. Soms veel te druk, vinden wij. 

Negen en twintig jaar zijn er sinds die dag in augustus 1976 voorbij gegaan. Jaren waarin we leerden hem meer en meer los te laten. Maar ook jaren waarin we ons altijd bewust geweest zijn van die boodschap van toen... En 't lukte mij als moeder om alleen nog maar één keer per jaar aan z'n hoofd te zeuren, als het tijd werd voor de griepprik. En op de voor hem zo bekende manier, pikte hij dat, met een grap en een grol...

Eén ding was, vanaf het allereerste begin, voor ons zeker: hij moest opgroeien, voorzover dat kon en in ons vermogen lag, als een heel gewone en vooral geestelijk gezonde Hollandse jongen. Want als er iets was dat we niet wilden, wat ik gezien had in de jaren dat ik voor het Kinderhartefonds werkte, dan was het: dat hij een zielige, egoïstische, manipulerende en verbitterde hartpatient werd... En nog altijd zijn we blij en dankbaar dat hij is geworden wie hij is. Een jonge met een charme en een lach die de grootste ijsberg doet smelten, waarmee hij al jong z'n voordeel deed, en de kindercardioloog van tijd tot tijd gled voor een ijsje en de kinderpsychiater postzegels wist te ontfutselen, hoewel ze er bij ons altijd op hamerden om hem níet te verwennen. En met een zeer aanstekelijk gevoel voor humor, zoals alleen déze Kole-familie die kent, en waar nieuwkomers in de familie soms best wel even aan moesten wenen, waardoor er altijd veel te lachen viel. En zeker geen zielige hartpatient!


Een zoon op trots op te zijn. Zoals ik overigens op al m'n kinderen trots ben, en zielsveel van ze hou.


En we leerden hem loslaten, meer en meer. Al vond hij vaak dat we hem niet genoeg loslieten, niet snel genoeg...
Dat we, en vooral ik, nog te bezorgd over hem waren...
Bijvoorbeeld: toen hij de snorfiets inruilde voor een gewone fiets... en zelfs op fietsvakantie ging...
Of toen hij, eenmaal in het bezit van een rijbewijs, auto en vouwwagen op vakantie ging naar Frankrijk en daar bergwandelingen maakte... Dat waren dingen die ik liever niet wilde horen, weten en zien... Maar ook daaraan wenden we.

En omdat het al die jaren zo goed ging verdween het ook meer en meer naar de achtergrond. Het was allang niet meer een hoofweg in ons leven, maar een zijweggetje geworden, waar we wel eens langskwamen... Om sinds een paar weken weer helemaal op de voorgrond te staan.
Want een telefoontje van hem bracht het opeens weer heel dichtbij, én haalde alle herinneringen aan al die moeilijke jaren weer naar boven. Herinneringen die zelfs de kinderen niet allemaal weten... Omdat er nooit een reden was om het te vertellen.
Wat lange tijd een zijweggetje was, is voor nu even weer de hoofdweg. Omdat het opeens niet meer zo goed gaat..., en de cardioloog maar één oplossing ziet, opnieuw een catheterisatie. Voor ons nog altijd een spookbeeld. Wat het best begrepen wordt door degenen die het toen ook meemaakten... Ook al heeft de cardioloog van toen ons wel proberen gerust te stellen voor nu...
Donderdag is het zover. En o wat zullen we blij zijn als die dag voorbij is, als het allemaal goed gegaan is. Wat er dan later nog komt: de uitslag, dat is van latere zorg. En hopelijk wordt het daarna weer een zijweggetje, waar we zo nu en dan eens langs zullen komen...

Meerdere keren is me in de voorbije weken gevraagd: heb je hierin steun aan je geloof... En heel vaak proef ik in die vraag, of als het gezegd wordt als een feit: "gelukkig dat jullie je geloof hebben", iets van: dan valt het allemaal wel mee...
En soms brengt dat me in verwarring, omdat het voelt alsof zorgen en ziekte voor gelovige mensen anders zouden zijn, minder erg....
Daar denk ik veel over na. Of dat werkelijk zó is.
En elke keer weer kom ik uit bij wat ik toen, in 1976, als antwoord heb ervaren van God, op mijn gesprekken met Hem, temidden van die grote verwarring: Ik ben er bij!!
Voor mij is dat genoeg. Ik heb geen verlanglijstje voor God, ook nu niet. Ook niet in m'n gebed. Voor mij is het genoeg om te weten: Hij is erbij!

Zoals Hans Bouma het dichtte in Psalm 27:
VOLKOMEN RUSTIG

Niets is mij méér waard
dan Zijn glimlach, zijn aandacht,
zijn warme nabijheid.

Weet ik Hém om mij heen,
verblijf ik in zijn liefelijkheid,
hoe sterk sta ik dan...

...
Een verademing is Hij,
arm die mij bemoedigt,
hart dat mij huisvest.

O God
Gij zijt mijn licht en mijn heil,
al mijn zinnen zet ik op U,

.....

Wees hier op aarde
God,
eindeloos en heerlijk God voor mij.

En dat hij een bijzonder kind is, en dat is 't ie, en altijd voor ons zal blijven, dat is zeker!

Elsje schreef op 21 Juni '05 - 16:10 ;

Mooi, lieve Ettje.
xxxxx
Els

Elsje (email)  · reageer op Elsje

Annelies schreef op 22 Juni '05 - 11:43 ;

He mam wat moet ik daar nou op zeggen. ‘k Heb het met tranen in mijn ogen gelezen. Zolang we donderdag eerst maar eens horen dat alles goed gegaan is, he.
In gedachten ben ik bij Gert Jan, z’n gezin en jullie. En Godzijdank is God er ook!

Annelies (email)  · reageer op Annelies

Mama/Omi schreef op 22 Juni '05 - 12:31 ;

Soms hoef je gewoon niks te zeggen… Mij heeft het gewoon geholpen , het allemaal nog weer eens op te schrijven. Ook omdat ik wist dat jullie niet allemaal het hele verhaal kennen. En opschrijven is soms gemakkelijker dan praten.
Morgen weten we hoe het gegaan is.
En ik ben in gedachten bij jullie allemaal.

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi

Els De Vogelaere schreef op 22 Juni '05 - 12:42 ;

Hallo mevrouw,
ik ken je niet en jij kent mij niet, maar ik ken wel je dochter Annelies (via mail)
Ik heb met veel tranen in mijn ogen je verhaal gelezen en duim echt voor je zoon en de hele familie. Ik zal morgen zeker aan jullie denken.
Mijn broertje is, toen hij 3 dagen oud was, gestorven aan een hartafwijking, en jouw verhaal doet weer gevoelens boven komen…
Een dikke knuffel uit België!

Els De Vogelaere  · reageer op Els De Vogelaere

Anke Marks schreef op 22 Juni '05 - 17:48 ;

Hallo Ettje
Ik heb je verslag zitten lezen, en een ding kwam er voor mij beslist naar voren dat je een fantastische moeder bent, die heel hard heeft moeten vechten voor haar kind.
De komende dagen zul jij en je familie beslist een hele moeilijke tijd hebben. Ik wens jullie het allerbeste en hoop dat alles goed zal voorlopen. Je kunt er van overtuigd zijn dat ik beslist heel vaak aan jullie zal denken.
Ik hoop dat God zal beslissen om jullie zoon nog een hele tijd op de aarde te laten.
Heel veel liefs van Anke

Anke Marks (email)  · reageer op Anke Marks

Mama/Omi schreef op 22 Juni '05 - 21:34 ;

Dag Els uit België, dank voor je knuffel. Wees er maar voor Annelies morgen, want zij zal het ook wel even moeilijk hebben.
Lief van je, je berichtje.

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi

Ettje/Engeltje schreef op 22 Juni '05 - 21:36 ;

Lieve Anke,

Dank voor je hartverwarmende woorden.
Ik bewaar ze allemaal in m’n hart.

Ettje/Engeltje (email) (link)  · reageer op Ettje/Engeltje

Rineke schreef op 22 Juni '05 - 22:02 ;

Het is goed voor ons gezin om jouw geschiedenis met Gert Jan te lezen. We weten wel uit Gert Jans verhalen over het hoe en wat, maar hij vertelt het met een afstand alsof het allemaal zo’n vaart niet loopt. En voor ik Gert Jan beter leerde kennen hadden wij al heel wat gesproken met elkaar.
Dat bijzondere kind van jou, is mijn bijzondere man. En nu zijn er drie bijzondere (klein)kinderen, die morgen ook een vreemde dag zullen beleven. Joëlle en Ilia hebben ook met ontroering jouw log gelezen/ voorgelezen gekregen door Gert Jan, gisteravond. Ze zijn er van onder de indruk hoe jij de jeugd van hun Papa beschrijft. En ze ervaren het als bijzonder dat God zijn leven elke keer weer spaarde. En ik voel me klein worden, want God heeft jou ook tot mijn Ma gemaakt. Lieverd, heel veel rust en sterkte morgen, ik bel je zo gauw ik iets weet.

Rineke  · reageer op Rineke

Marina van der Ham schreef op 22 Juni '05 - 23:13 ;

Hallo, ik ben een emailvriendin ven uw dochter (mag ik mezelf zo noemen Annelies?) Ik heb met veel belangstelling en ontroering uw verhaal gelezen over Gert Jan. Ik kreeg gedurende het hele verhaal steeds meer bewondering voor uw doorzettingskracht als moeder! En ik vind het ook erg bijzonder hoe positief Gert Jan zelf in het leven staat!
Ik zal aan jullie denken morgen en wil zeker ook voor Gert Jan en iedereen rondom hem bidden!

Marina van der Ham (email) (link)  · reageer op Marina van der Ham

Mariëtte schreef op 23 Juni '05 - 11:12 ;

hoi Ettje,

Ik heb maar eens de tijd genomen ervoor te gaan zitten en te lezen. Wat me in het bijzonder opvalt is het moedergevoel…en ik herken het zo goed. Ik las zojuist dat de catheterisatie goed is verlopen. Fijn! Ik begrijp Gert Jan ook wel, de manier waarop hij in het leven staat…want wie zegt dat als hij alle dingen waarvan de ” kenners” zeggen dat hij ze niet mag doen, daadwerkelijk niet doet, dat hij dan langer op deze aardkloot mag rondlopen. De tijdsbom blijft enniemand weet wanneer hij zal afgaan…intussen geniet hij van het leven en al is het eng voor degenen om hem heen, dat is toch wel het mooiste wat men uit het leven kan halen? Genieten!
Lieve Ettje, Arnold en kinderen….blijf alsjeblieft genieten!!
Het zorgen blijft van een ouder voor een kind….dikke kus, Jet

Mariëtte (email) (link)  · reageer op Mariëtte

Mama/Omi schreef op 23 Juni '05 - 15:25 ;

@Rineke: Fijn, dat het goed was voor jullie als gezin.Het was ook goed voor ons, als gezin. En het was vooral goed voor mij om als nog weer eens op een rijtje te zetten. Het heeft mij rust gegeven.

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi

Ettje/Engeltje schreef op 23 Juni '05 - 15:27 ;

@Marina: Dank voor je reactie en gebeden. Hoop dat je nog lang een mailvriendin van Annelies zult blijven.

Ettje/Engeltje (email) (link)  · reageer op Ettje/Engeltje

marianne schreef op 23 Juni '05 - 15:29 ;

Lieve Rineke, Gert Jan, Joelle, Ilia, Jochem en oma,

Bedankt dat we zo mogen meelezen en meeleven. Dat we mogen meebidden en meejuichen. Dat we horen en zien dat God soms wel hele bijzondere wegen kiest voor hele bijzondere mensen. En dat jullie de kracht uitstralen die jullie krijgen om op Hem te vertrouwen en het leven als een geschenk te aanvaarden. Bedankt Rineke, dat je je zorgen deelde, maar ook de voorlopige afloop! Heel veel zegen en rust toegewenst de komende periode.
Liefs, Marianne

marianne (email)  · reageer op marianne

Ettje/Engeltje schreef op 23 Juni '05 - 15:29 ;

@Marriëtte: We zullen zeker blijven genieten. Dat is ook wat we Gert Jan hebben proberen te leren: kwaliteit gaat voor kwantiteit. En voor zover wij kunnen zien heeft hij tot nu toe van het leven genoten, en vooral alles eruit gehaald wat erin zat.
En dank voor de dikke kus, Jet!!

Ettje/Engeltje (email) (link)  · reageer op Ettje/Engeltje


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.