Back to normal!??

Het waren spannende tijden...
De voorbije twee maanden.
Op één dag na is het twee maanden geleden dat Gert Jan me belde,
en vertelde: dat het niet zo goed meer ging met z'n hart...
En vanaf dat moment hebben we op scherp gestaan, Arnold en ik,
Kwamen alle herinneringen uit het verleden weer op ons af, en werden we er weer heel heftig bij bepaald dat we,
weliswaar vier heel bijzondere kinderen hebben, maar één heel bijzonder kind.
En opnieuw kwam het in volle hevigheid op ons af: zullen we hem deze keer voorgoed moeten missen?
Een vraag die je niet in je kouw kleren gaat zitten.

Maar gelukkig, ook deze keer is het wéér goed gegaan.
Er zijn twee stents geplaatst. Die meer lucht moeten gaan geven.
De derde vernauwing, die ook op het programma stond om opgeheven te worden,
is niet verholpen.
Omdat het risico niet opwoog tegen de toegevoegde waarde.

En de al jaren bestaande problematiek, van z'n slecht functionerend hart, is er natuurlijk ook nog.
Maar toch...
Het feit dat we hem weer terughebben gekregen gisteren is nu het belangrijkste.

Arnold ging met hem en Rineke mee naar het ziekenhuis.
En ik bleef, na hen naar het ziekenhuis gebracht te hebben, bij Joëlle, Ilia en Jochum,
en niet te vergeten: Colder, die geen stap van m'n zij deed...
Waar ik was, was Colder, die van tijd tot tijd, met een diepe zucht, even z'n kop op m'n schoot legde,
om vervolgens, na wat geruststellende woorden, waar haalt een mens ze vandaan op zo'n moment, weer aan m'n voeten ging liggen.

En we hebben hard gewerkt, de kinderen en ik.
Wat voor mij het beste werkt onder zulke omstandigheden.
De tuin opgeruimd, een plekje om lekker te zitten voor Gert Jan gemaakt :-), en een afvalhoop gemaakt,
waarvan we hopen dat Meindert 'm naar de stort wil brengen. Wordt de tuin meteen een keer zo groot :-)
De keuken gesopt, nou ja, aan de buitenkant, de vloer geveegd, en de raampjes van de tussendeuren gelapt...,
en samen met Jochum geoefend hoe je die deuren ook open en dicht kunnen doen met de deurkruk:-)
En tussendoor gezellig gepraat... en genoten van drie hele lieve kleinkinderen.

Wachtend, en dan duurt wachten heel lang, op het telefoontje uit het ziekenhuis.

Wat een opluchting toen Joëlle d'r mama aan de lijn kreeg en ik Arnold.
Het was goed gegaan!

Al vrij snel daarna kwamen Arnold en Rineke lopend naar huis,
waarop Arnold een flinke tuk deed, nadat hij eerst een blik in de schuur geworpen had (nog meer zooi:-)),
en de deur even snel weer dicht deed,
en Rineke op zoek ging naar Meindert,
het vriendje van Joëlle, die ergens op een station stond...

Toen zij weer thuis waren, was het tijd om bij Gert Jan op bezoek te gaan.
Om met eigen ogen te zien dat het goed met hem ging.
Dat was lang geleden, hem in een ziekenhuisbed zien liggen...
En helaas was ik het doosje Lego, dat daar eigenlijk bijhoort, vergeten mee te nemen :-)
En we hebben ook al niet zitten Zwarte Pieten, wat er ook bijhoort...

Maar wel geluisterd en gepraat.
En ontdekt: dat z'n drive om te leven, en om alles uit het leven te halen wat erin zit nog even groot is,
en dat alle eerder gedane uitspraken:
de komende week ben ik thuis met ziekte verlof en daarna heb ik vakantie en doe het rustig aan,
al weer in het ronde archief zijn verdwenen!
Want nu was het: woensdag ga ik nog een dagje werken, wat dingen afmaken en overdragen,
donderdag ga ik de vouwwagen uit de stalling halen en inpakken en dan vrijdag of zaterdag op weg naar Zuid Frankrijk.
Nou ja, als ik me goed voel, natuurlijk, mompelde hij nog even, want anders blijf ik in de buurt van een hartkliniek....
Maar ja, natuurlijk gaat het GOED met hem..., we kennen hem wel een beetje...

En er tegen ingaan? Dat is net zo onzinnig en dom als tegen een deur gaan staan praten.
Al trapte ik er toch weer even in...

Tijd dus om naar huis te gaan!
Tijd om samen onze emoties en gevoelens te verwerken.
En om er aan te gaan werken dat dat wat weer twee maanden de hoofdweg was in ons leven weer een zijweggetje wordt,
waar we van tijd tot tijd even langs zullen komen...

Maar dat gaat niet van de ene op de andere dag.
Dat vraagt tijd en inspanning, en dat mag en is normaal, hebben we inmiddels van de  deskundigen begrepen.
Dat geeft ruimte om onszelf die tijd te gunnen.

Dus back to normal? Nee, nog niet.
Ook niet nadat hij me vanmorgen om kwart voor tien wakker belde,
om te vertellen dat hij lekker in een luie stoel in de tuin zat,
en dus weer thuis is uit het ziekenhuis.

Eén ding is en was voor ons zeker, gisteren en al die dagen ervoor, en ook nu,
de zekerheid dat HIJ erbij was!
Dat gaf ons de moed en de kracht om de dingen onder ogen te zien, hoe de uikomst ook zou zijn.

Denkend aan de slotwoorden van Psalm 81,
zoals Hans Bouma het dichtte:

O God, blíjf onze bevrijder.
Zingen willen wij,
zingen en spelen.

Gert Jan schreef op 17 Juli '05 - 07:18 ;

Dankjewel lieverds, voor jullie goede zorgen door de jaren heen. Rineke en ik vonden het erg fijn dat ook júllie erbij waren. Ik heb genoten van jullie bezoek(en) in het ziekenhuis, en de opgeruimde tuin bij thuiskomst. Gistermiddag was m’n lies nog erg pijnlijk bij staan of lopen, dus heb ik voornamelijk in bed gelegen. Vanmorgen was staan en lopen pijnloos. M’n hart voelt nog steeds goed. Misschien dat ik vanmorgen zelfs met Rineke en de kids meega om te zingen en te spelen… ;-)

Gert Jan (link)  · reageer op Gert Jan

Annelies schreef op 17 Juli '05 - 12:51 ;

Ik hoop dat jullie nu inderdaad weer redelijk back to normal kunnen, maar gun uzelf ook de tijd om het een plekje te geven. Wij moeten allemaal even bijkomen en verwerken en jullie en Gert Jan, Rineke en de kids al helemaal.
Fijn dat jullie er bij konden zijn en dank u wel dat u ons zo snel op de hoogte hebt gebracht.

Hopen dat Gert Jan het nu even rustig aan doet is zinloos, dat doet die dropveter toch nooit ;-)

Annelies (email)  · reageer op Annelies

Mama/Omi schreef op 17 Juli '05 - 14:57 ;

Mmmm, da’s een redelijk nette benaming: dropveter…
Ik persoonlijk zou het hem ander ‘drop’ noemen ;-)
Maar ja, dit is een net weblog, dus hou ik me in!
Kleine hint: je kunt er dan ook ‘oet’ voor zetten :-)

Mama/Omi (email) (link)  · reageer op Mama/Omi


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.