De weg terug...

Is langer dan gedacht, verwacht en gewild...

De weg terug naar: weer een zijweggetje maken van wat opeens de hoofdweg weer werd in ons leven:
de gezondheid, of het niet meer gezond zijn, van Gert Jan.

Terwijl hij zelf al een paar dagen zit te genieten van de Franse zon, en al z'n eerste 'bergwandeling' heeft gemaakt,
zijn de emoties hier nog lang niet voorbij, hoe graag ik het ook zou willen.

Niet vreemd en niks mis mee, zei de psychiater vanmiddag.
Voor jou en Arnold was het een herhaling van gebeurtenissen uit het verleden,
die in volle hevigheid weer naar boven kwamen.
Gebeurtenissen die toen, door z'n leeftijd, en doordat hij dan van de wereld was,
aan Gert Jan voorbij gegaan zijn.
En al die herinneringen moeten weer verwerkt worden en een plekje krijgen.
En dat is niet iets wat je even in een paar dagen, weken doet.
Het zijn immers herinneringen en spannende ervaring van jaren en jaren...

En dus is z'n advies: jezelf de tijd gunnen, en het jezelf toestaan,
dat al die herinneringen, en al die zorgen en spanningen van toen,
er weer volop zijn.
Terwijl je nu ook nog eens een stuk onmachtiger bent dan toen.
Toen waren jullie het die handelden en beslissingen namen,
en die verantwoordelijk waren.
Dat gaf een gevoel van contrôle, van de dingen in de hand hebben.
Nu is hij zelf verantwoordelijk, en neemt zelf beslissingen.
Beslissingen die beslist anders zijn dan jullie genomen zouden hebben.
Dus je hebt niets meer onder contrôle en in de hand.
En dat voelt rot. Da's hard werken.

Zijn begrijpen, zoals ook het begrijpen van Jan, hoe het bij ons voelt,
is fijn, en het helpt.
Het helpt om te weten dat we niet gewoon maar een stelletje overbezorgde ouders zijn.
Zoals het ook helpt om er nu heel goed samen over te kunnen praten.
Dat is wel eens anders geweest.
En dat dat nu wel kan is winst, en geeft een gevoel van rijkdom.

Trouwens, niet alleen wij, maar ook de andere kinderen zijn nog bezig om het te verwerken.
Voor hen was het ook allemaal de eerste keer
dat ze zo bewust meemaakten dat het opeens niet meer zo goed met hun broer ging...
Alle keren daarvoor waren ze nog jong, of zelfs nog niet geboren.
En hadden ze de dingen alleen maar van horen zeggen.
Nu maakten ze het allemaal als volwassenen mee,
waardoor het meer dan ooit tot ze doordrong, hoe spannend het allemaal was.
Dat was wennen, voor mij, die grote kinderen die ook allemaal hun angst en zorgen hadden.
Maar 't geeft ook een gevoel van verbondheid. Van samen!

En net als ik moesten ze allemaal even slikken toen ze hoorden van z'n eerste 'bergwandeling',
begonnen vanaf de steile kant, en daarna langs een glooiend pad weer naar beneden....
Natuurlijk vinden we het allemaal prachtig en fantastisch voor hem, dat hij het zonder moeite heeft kunnen doen,
en geen centje pijn aan z'n hart heeft gehad, voor het eerst, zoals hij zei.
Maar allemaal zouden we het liever willen horen als hij weer veilig thuis zit.

Helaas, zo zit hij nu eenmaal niet in elkaar.
En allemaal zien we het voor ons, hoe hij weer op zoek is naar z'n grenzen.
Dus rest ons niets anders dan bij elkaar schuilen, elkaar een aankijken,
de schouders ophalen, en tegen elkaar zeggen: oké, het is niet anders,
we moeten hem maar weer loslaten....

En da's heel wat keren makkelijker gezégd dan gedaan!

Annelies schreef op 29 Juli '05 - 18:05 ;

Zoals ik prive ook al heb gemaild: het moet slijten. En dat is moeilijk, want deze emoties en herinneringen zijn gemaakt van stevig materiaal wat er erg lang over doet om te slijten.

En ja, als volwassene het meemaken is veel heftiger dan het vroeger van horen zeggen weten.

Ik hoop dat u de kracht en rust krijgt op vakantie straks, om het een plaatsje te geven. En ik hoop dat Gert Jan, Rineke en de kinderen snel weer veilig thuis zijn.

Annelies (email)  · reageer op Annelies

Mama/omi schreef op 29 Juli '05 - 19:12 ;

Dat laatste zal nog wel even duren… Weekje of drie, denk ik.
Dus nog even volhouden!! :-)

Mama/omi (email) (link)  · reageer op Mama/omi

Gert Jan schreef op 08 Augustus '05 - 16:01 ;

Wel, lieverds, ze zijn weer veilig thuis. Terug van een probleemloze, ontspannen vakantie – waarin ik persoonlijk voor het eerst mocht ervaren hoe het is om heuveltje-op te lopen tot je moeie benen krijgt, in plaats van letterlijk en figuurlijk met pijn in het hart de tocht steeds te moeten onderbreken. Heerlijk. Maak je geen zorgen, ik ga geen marathons lopen of bergen beklimmen. Daar ben ik veel te lui voor, en bovendien staat mijn conditie het niet toe. Het grote verschil is dat vroeger (lees: drie weken geleden) de grenzen van de mogelijkheden van mijn hart riant binnen mijn ambitieniveau lagen, waardoor ik ze regelmatig tegenkwam. Nu liggen ze elders, op een niveau waar ik ze nog niet ben tegengekomen. Misschien verandert dat ooit wel weer, als ik mijn activiteiten voorzichtig aan ga uitbreiden. Maar voor nu voelt het fantastisch, als vrijheid, als ruimte.

Gert Jan (link)  · reageer op Gert Jan


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.