Antwoord aan Renée...

Antwoord op haar vragen:
waarom doen we onszelf en anderen dat aan,
al die vakantie stress?
Omdat het een trend is?
Omdat we mee willen doen?
Omdat we...?

Het antwoord erop schreef ik zo'n 15 jaar geleden,
er is dus niks nieuws onder de zon :-),
al eens in een column in het kerkblad.

Kleine moeite dus om dat even op te zoeken en hier neer te schrijven.
Ik schreef toen:

VAKANTIE - VREUGDE?
 
Ieder jaar opnieuw, als de vakantietijd aanbreekt en er plannen gemaakt moeten worden voor het reisdoel, over valt me de vraag: waarom toch al die onzin van een massale volksverhuizing? Friezen gaan naar Zeeland en Zeeuwen naar Friesland. De Achterhoekers verhuizen tijdelijk naar de Randstad en de Randstadters naar de Achterhoek. Nederlanders verhuizen tijdelijk naar Spanje, Frankrijk, Italië, Oostenrijk, Zwitserland of Duitsland, en omgekeerd verhuizen Spanjaarden, Fransen, Italianen, Oostenrijkers, Zwitsers en Duitsers naar Nederland. Heel Europa is voor een paar weken onderweg, jakkerend langs autowegen, zogenaamd om uit te rusten.
Daarbij meestal alle gemakken van het eigen huis achterlatend, om op een camping, laag bij de grond te koken, te eten en te slapen. Met alle gevolgen van dien: gasflessen die op de meest onmogelijke momenten leeg zijn, wassen op de hand met biotex of wippexpress, zitten op de grond of in een ongemakkelijke stoel en slapend op een matje of luchtbed en 's nachts niet warm kunnen worden. Sjouwen met jerrycans water en boodschappen doen in een vreemde winkel waar je niets kunt vinden van wat je gewend bent om te eten, zodat je maar weer, voor de zoveelste keer, iets onduidelijks eet.

Als je dan 's avonds eindelijk aan je wijntje, in een plastic beker kunt beginnen, gaat de gaslamp uit: leeg.
Dus kruip je maar op de tast in je slaapzak op je luchtbed, ontdekkend dat je niet in slaap kunt komen, omdat je buurman, drie tenten verderop, zo verschrikkelijk snurkt dat het klinkt alsof er midden in de nacht een woudreus wordt omgezaagd. En als je dan bijna slaapt moet je er weer uit, omdat je opeens, waarschijnlijk door de kou, hoge nood hebt. Dan moet je wéér 500 meter heen en 500 meter terug lopen, omdat het toiletgebouw zo ver weg is, waarbij je ook nog eens, voorzichtig in het donker, een bruggetje over moet, die je over een klaterend beekje voert.
Om vervolgens weer tijden wakker te liggen, luisterend naar het gesnurk van die buurman en het klateren van het beekje dat ook achter je tent langs loopt...,
nadat je daarvoor je ook nog nog eens lam geschrokken bent van die andere buurman die, op jouw poging om de rits zo zachtjes mogelijk te openen en te sluiten (en da's knap moeilijk bij een de Waardtent), opeens roept: schiet eens op met die rits, ik wil slapen!

En ondanks al die kommer en kwel is er ieder jaar weer de vakantietijd en is er ieder jaar weer die vraag: waarom eigenlijk al die onzin? Waarom vrijwillig in een tent of caravan gaan leven, waar velen noodgedwongen, omdat ze moesten vluchten, in móeten leven?

O ja, ik weet het wel: je ziet mooie dingen, je bent lekker buiten, je ontmoet andere mensen, je spreekt een andere taal, je viert het feest van de zondag in een andere kerk, met andere gebruiken, andere mensen, je zingt liederen op bekende melodieën maar met andere woorden, en je bent even helemaal los uit de sfeer en de sleur van alle dag.
Maar is dat alles, al die rompslomp van inpakken, dingen regelen, verzekeringen afsluiten en urenlang in de auto zitten, waard?

Het antwoord daarop vond ik in een welkomsgroet van de Bisschop van Passau.
Hij schreef aan de gasten in zijn Bisdom:
"Het is mooi en goed dat er een tijd is die vrij is van verplichtingen, en waarin men helemaal naar eigen goeddunken kan handelen.  Een enkel uur van vrij zijn is vaak meer dan een dag en een dag meer dan een week. Het ligt aan jezelf hoe je die vrijheid gebruikt en invult en of je die vrijheid als een geschenk van God ervaart, een geschenk van Hem die alle tijden in Zijn hand  houdt. In het Oude Testament vinden we in het boek Prediker de woorden: Alles heeft zijn eigen tijd, er is een vast moment voor ieder ding. Voor alles is er een tijd - een vertroostende gedachte. Ook Jezus dringt er bij z'n discipelen op aan, als ze na een dag van werken bij Hem komen: kom mee naar een eenzame plek, waar we alleen zijn en rust wat. (Mark. 6:31)
De tijd van uitrusten, ontspanning en genezing na een jaar werken, is ons even goed door God toebedacht als de tijd van werken.
Vaak weten we er niet zo goed mee om te gaan. De vele wensen en voornemens, zorgen en problemen die zich in het voorbije jaar opgehoopt hebben, lijken zich in de vakantie te concentreren en om oplossingen te vragen. Daardoor overvragen we onszelf en de vrije tijd die we op dit moment van God als geschenk krijgen.
Alles heeft z'n tijd - en rust wat uit, twee gedachten die ons kunnen helpen om de juiste verhouding te vinden.
In de bergstreken van Zuid-Tirol en Zwitserland is het gebruikelijk om elkaar te begroeten met: "Neem de tijd". Zo begroet de afdaler degene die naar boven onderweg is. En die groet terug met: "Neem ook de tijd". Mensen die in de bergen leven zeggen op deze manier tegen elkaar: "Laat je hart, je ademhaling, je lichaam, je gang door het leven bepalen. Laat je niet uit je eigen ritme brengen, doe niet meer dan je aankunt."
Dat we deze geschonken tijd, ook de vakantietijd, goed weten te gebruiken, dat wens ik iedereen en ook mezelf toe".

Het lijkt nu, nu de vakantie voor velen alweer voorbij is, een beetje mosterd na de maaltijd. Maar voor wie nog gaan, zoals wij, is het mosterd bij de maaltijd, zoals het toen, toen ik het las, ook mosterd bij de maaltijd was en een antwoord op die steeds terugkerende vraag.
Het maakte toen voor mij, de vakantie met z'n vele nieuwe indrukken, ervaringen en zelfs nieuwe vrienden, en het hele primitieve gedoe van kamperen, tot een geschenk. Een geschenk waar we van genoten hebben, en waar ik soms nog van geniet, als ik de foto's nog eens bekijk.
Zelfs de snurkende buurman, overdag de beste buurman die je kunt hebben, werd daardoor een geschenk.
Helemaal, toen we op een avond in het voorbijgaan gingen terug snurken, en er opeens uit het donker een kinderstem klonk: Thank God, he stopped!

Renée schreef op 29 Juli '05 - 13:51 ;

Ha Ettje,
hij is nog steeds actueel, deze column. Leuk en herkenbaar. Het verzoent mij met mijn zelfgekozen vakantieloos lot. Lekker lezen!
Jullie een goeie vakantie gewenst met zee, zon, wind en inspiratie en vooral: genieten!
Liefs, Renée.

Renée  · reageer op Renée

Ettje schreef op 29 Juli '05 - 19:14 ;

Ja, de Prediker zei het immers al: er is niets nieuw onder de zon.
Dank voor je goede wensen, we gaan ons stinkende best doen om te genieten! En ‘k wens jou ook een fijne vakantie, in je eigen tuin.

Liefs,
Ettje

Ettje (email) (link)  · reageer op Ettje

Jigo schreef op 30 Juli '05 - 18:21 ;

Heb het goed samen Ettje! Geniet van de wijdsheid van de zee, de kracht van de wind, de mooie momenten die er zullen zijn.

Groet!
Jigo

Jigo (email)  · reageer op Jigo


Naam:  
Persoonlijke info onthouden?

Email:
URL:
Reactie:Emoticons / Textile

Tsjongejonge... die duivelse spammers weten van geen ophouden. Deze reactiemogelijkheid is alleen bedoeld voor mensen die het beste met elkaar voor hebben. Daarom, beloof je dat je je als een engeltje zult gedragen?
Vul hieronder in: (het enige toegestane antwoord is: ja)


  ( Register your username / Log in )

Kattenbel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.  

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.