lieve pake

Plof, de post valt op de mat en Lenci rent er naar toe.
Ze komt terug met een een envelop in haar hand die duidelijk van een rouwkaart is.

De kaart is aan mij geadresseerd en met kloppend hart maak ik de envelop open. Ik heb van geen overlijden gehoord.
Dan zie ik tot mijn schrik staan dat Jochum Uittien is overleden. Mijn pake!

Hij en beppe waren jarenlang mijn opa en oma. Meer opa en oma dan mijn familiaire opa en oma ooit zijn geweest.
Ik herinner me hun huis in Nieuw-Amsterdam met de, in mijn ogen, ontzettend grote tuin, waar een stenen barbecue stond.
Ik herinner me de kelder, zo'n echte ouderwetse kelder.
Ik herinner me Hilde, hun blinde hond, wat een schatje was dat.
Ik herinner me pake's schilderijen. Van degenen die vroeger bij ons thuis hingen wist ik zeker dat ik later het schilderij van hun huis wilde hebben. En die hangt inmiddels bij ons in de woonkamer aan de muur. En pake's zonnebloemen hangen boven.
Ik herinner me dat papa en mama bij opa en oma waren en dat ik thuis was met Jochum. De telefoon ging en ik wist dat dat iemand was om te vertellen dat beppe overleden was. Geen idee hoe ik dat wist, maar ik wist het.
Ik herinner me de crematie. De eerste overledene die ik gezien heb (niet bij keus, want ik wilde niet in de kist kijken, dus ging ik alvast met Pieter naar een plek zoeken. En toen we die plek gevonden hadden bleken we direct in de kist te kijken). Ik herinner me het lied: I did it my way, waarbij ik nog steeds begin te huilen als ik het hoor. Ik herinner me pake's betraande ogen tijdens de crematie.
Ik herinner me alle verjaardagskaartjes die ik altijd zo trouw kreeg. Eerst van pake en beppe. Later alleen van pake en nog weer later van pake en Trijnie.
Ik herinner me de pond drop die ze een keer voor me meegenomen hadden en die ik stiekem binnen een uur had opgegeten. En dat ik nog steeds geloof dat het overgeven wat ik die avond deed van de spruitjes kwam.
Ik herinner me de prachtige nieuwjaarskaarten die pake altijd maakte.
Ik herinner me dat pake en Trijnie op onze trouwdag waren en dat pake door de ambtenaar werd toegesproken als zijnde mijn opa.

De laatste jaren ging het geestelijk steeds slechter met pake en bij vlagen was hij zichzelf er van bewust dat hij meer en meer vergat.
Ik denk dat het goed is dat hij nu weer bij zijn Martha is.

En terwijl dit alles door mijn hoofd flitst merk ik dat de tranen over mijn wangen stromen.
Ik sta op en pak de telefoon om mijn moeder te bellen.

Lieve pake, ik zal je nooit vergeten!


Sponsorloop Roan

Binnenkort is er op de basisschool van Roan een winterfair. Naar ik heb begrepen zijn alle kinderen al druk aan het knutselen er voor, de ouders verzamelen braaf glazen potjes en sommige ouders, waaronder Mark-Jörg hebben toegezegd om van te voren een taart te bakken. De opbrengst van de winterfair is voor het schoolplein. Die willen ze gaan opknappen met onder andere een (nieuw) speeltoestel. Om er voor te zorgen dat er zeker weten genoeg geld is, houden ze aanstaande vrijdag een sponsorloop.

Roan gaat samen met de andere kleuters een kwartier lang rondjes met hindernissen rennen op het plein en hoopt daarbij gesponsord te worden door lieve opa's, oma's, ooms, tantes en wie dan ook maar wil.

Hij kan gesponsord worden voor een vast bedrag of een bedrag per rondje. Wie wil Roan sponsoren met de Ren je Rot voor een mooi schoolplein - sponsorloop?????


Zoek!

Linkdump